-Anlat bakalım damat bey.seni dinliyoruz.
Abim sandalyesinde geriye yaşlanmış,ara ara çayından yudum alıyordu.Ve eklemeden edemicem geldiğimizden beri Kahramana türlü sorular sormuştu.
-Abi diye fısıldadim.
-Eniste demeni tercih ederim.
Kahramanın sözleriyle ona dönüp gülümsedim.Gozlerimiz buluştuğunda hayatiminda ki en doğru kararın bu adam olduğuna emin oldum.
-Baksiipdurmayin diyen abimle yanaklarım kizarsa da gülümsedim.En sonunda abim bize dayanamamış lavaboya gitmişti.Kahraman hızla yanımda ki sandalyeyi çekip avuç içlerine sıcak opucuklerini kondurdu.Rabbim affet.
-Cok özledim seni.
-Bende dedim.Cok ozlemiştim.O karşı sandalyede otururken bile ben onu çok ozluyordum.Ben onu hep ozluyordum.
Kafasını avuç içlerine yasladigimda gukumsemeden edemedim.bu artık aramızda bir döngü
