Chapter 47
Heaven's POV
Hindi ko na naramdaman ang tagal ng panahon ng paninirahan namin ni Hunter dito sa gitna ng kagubatan. Dahil sa paglipas ng bawat araw, linggo, buwan at taon ay mas lalo ko lang ginugusto ang manirahan sa ganitong lugar. Hindi kailanman ako nagreklamo sa naging uri ng pamumuhay namin dito. Maging ang anak ko na si Hunter ay hindi ko rin naman nakitaan ng ano mang reklamo sa paulit-ulit na ikot ng pamumuhay rito.
Kahit na maaari naman siyang lumabas dahil wala naman sa kanya ang nakakakilala y mas pinipili na lamang niya ang manatili rito sa bahay at lalabas na lamang kapag oras na ng pasok. Mailap sa mga tao si Hunter na tulad naming dalawa ni Hell kaya hindi na ako nagulat pa nang minsang tanungin ko siya kung may mga kaibigan na siya sa campus ngunit ang sagot
