Francis's POV
Sa loob ng elevator, patuloy akong umiiyak. Hindi ko alam kung saan ako pupunta, pero kailangan kong makalayo sa lugar na iyon. Sa sobrang sakit ng nararamdaman ko, hindi ko na namalayan na nakarating na pala ako sa ground floor.
Ang sakit ng mga sinabi ni Sir Khalev, parang sinaksak ako ng paulit-ulit sa puso. Hindi ko alam kung bakit ko pa siya minahal.
Habang naglalakad ako, huminto muna ako saglit sa may parke. Naisip kong magpahinga muna. Umupo ako sa isang bench at pinagmasdan ang mga taong naglalaro at nagtatawanan. Parang ang saya nila.
Naalala ko ang mga panahong magkasama kami ni Sir Khalev. Ang mga ngiti niya, ang mga yakap niya, ang mga lambing niya. Parang panaginip lang ang lahat.
Napabuntong-hininga ako. Kailangan kong magising sa katotohanan. Hindi na ak
