Nare titreyen kirpiklerinin çevrelediği şaşkın bakışlarıyla Devran ile göz göze geldi.
Kendine korkuyla baktığını apaçık görmesine rağmen katı bakışlarında ufacık bir yumuşama bile olmamıştı.
“Yapma.” Dedi kısık sesle. “Kızmakta haklısın ama böyle davranma!” diyebildi bir cesaret.
Kalbi her geçen gün yeni bir olayla incinirken bir yenisini kaldıramayacağını hissediyordu. Ona sözleriyle engel olmaktan başka ne yapabilirdi ki? Karşı koyamazdı, koymamalıydı, sözleriyle vazgeçmesini umdu.
Umduğunu bulamadı ama Devran bir öncekinden daha yüksek sesle “İstesen de istemesen de sabaha bu odadan karım olarak çıkacaksın Nare! Zorlaştırmasan iyi edersin! Dön arkanı altınlarını çıkaracağım!” dedi.
Nare daha da korkarken ona başka nasıl mani olabileceğini düşünüyordu.
Gerekirse yalvaracaktı De
