“Nare’m, kurban olayım yapma, ya sen niye ağlıyorsun şimdi?”
Olabildiğince rahat görünmeye çalışıyordu Devran, güya karısının ağlamasını abartılı buluyor hiçbir şey olmayacağına dair rahatmış gibi davranmaya çaba gösteriyordu.
Omuzunu kaldırdı karısı, küçük çocuğun küsüşü gibi “Gitme diyorum, gitme işte!” diye isteğini yineledi.
Tarif edebilseydi kalbine çöken acıyı, kocasına anlatırdı neden gitmemesi gerektiğini ama düğüm olmuş boğazı konuşmasına imkan vermiyordu. Zelal ve Zêrgül’ün konuşmalarından sonra yine kendilerine zarar geleceğini hissediyordu.
Devran onun tavrına gülümsedi, “Şu nazlı bakışların yok mu?” diyerek aklını çelmeye çalıştı. Avucuna sızan gözyaşlarını umursamadan başparmakları ile elmacık kemiklerini okşadı. “Yine al al olmuş yanakların.”
Kendine çekip alnından öptü
