Afran annesinin valizini odanın kapısına bırakıp sersemce yürüyen yaşını almış kadını divana oturttu.
“Ahh bunu da mı görecekti gözlerim!”
Ariya işine daldığından kapının bile çalındığını duymamıştı, içeriden kayınvalidesinin sesini duyunca kaşlarını çatarak odadan çıktı.
“Anaya ah dedirten gün yüzü görür mü? Görmez elbet! Sende görmeyeceksin Devran!”
“Anne tamam artık!” dedi abisinin adını duymak istemeyerek.
Zaten yeni başlangıçlar için konaktan uzaklaşmıştı Afran, daha geleli bir iki saat olmuşken oradaki derdi, kendi evine taşımamaya kararlıydı.
Üstelik hiç hoş anı olmayan bir günden sonra ayrılmışlardı konaktan.
Ariya ve Nare neredeyse düşüyordu, belli etmese de çok korkmuştu Afran. Sonrasında Nare’den duydukları da canını fazlasıyla sıkmıştı.
Daha yeni unutmuşken annesi hatır
