Odadaki sessizlik, Zehra’nın kulaklarında yüksek bir uğultuya dönüşmüştü. Demir’in nefesi sıcak ve hızlıydı, gözlerindeki o kontrolsüz parıltı, onun tanıdığı her şeyden daha yabancı ve daha tehlikeliydi. Parmakları, Zehra’nın omuzlarını adeta taşa çevirmişti, acı kemiklerine işliyordu. Ama Zehra kıpırdamadı. Bakışlarını kaçırmadı. İçindeki o kemirilmiş boşluğun ortasında, tuhaf bir sakinlik vardı. Artık kaybedecek bir şeyi kalmamıştı.
“Söylemeye devam et,” diye fısıldadı Demir, sesi gırtlağında kaynayan bir tehdit gibiydi. “Bir kelime daha et. Bakalım o zaman ne kadar cesursun görelim.”
Zehra’nın dudakları hafifçe titredi, ama sesi sağlam çıktı. “Sen bir manyaksın. Ve ben senden korkmuyorum.”
Demir’in gözlerindeki parıltı, yoğun, karanlık bir şeye dönüştü. Zehra’nın söylediklerinin her
