Berfin, haber kanalının önünde arabayı durdurduğunda elleri direksiyonda titriyordu. Telefonunu eline aldı, Murat’ı son bir kez aradı. Ama telefon hala kapalıydı. Tam arabadan ineceği sırada yan koltuktaki çantası acı acı titredi. Ekranda bilinmeyen bir numara vardı.
"Açma Berfin, sakın açma," diye fısıldadı kendine. Ama parmakları kendinden bağımsızca yeşil tuşa kaydı.
"Berfin Hanım, ben çocukların bakıcısı Selma. Lütfen hemen gelin, kapıda siyah takım elbiseli adamlar var. Mukaddes Hanım’ın emriyle geldiklerini, çocukları gezmeye götüreceklerini söylüyorlar. Kapıyı kilitledim ama zorluyorlar!"
Berfin’in başından aşağı kaynar sular döküldü. Haber kanalının parıltılı binası artık bir kurtuluş değil, bir mezar taşı gibi görünüyordu gözüne. Demir’in "seni seçiyorum" demesi sadece bir mülk
