Kapıyı kilitlediği anda, Zehra sırtını dayadığı ahşap yüzeyden yavaşça aşağı kaydı. Dizlerinin üstüne çöktü, ellerini göğsüne bastırdı. Kalbi öyle hızlı atıyordu ki, sanki göğüs kafesini parçalayıp dışarı fırlayacaktı. Nefesi kesik kesikti.
"Beni Elif'le cezalandırıyorsunuz."
Kendi sözleri odada yankılanıyor gibiydi. Demir'in yüzündeki ifadeyi unutamıyordu önce şaşkınlık, sonra derin, karanlık bir tanıma. Sanki onu ilk kez görüyormuş gibi bakmıştı. Ve o bakışta, bastırılmış bir şehvetin izleri vardı. Yıllardır kapalı tutulan bir kapının aralık kalması gibi.
Zehra ayağa kalktı, aynanın karşısına geçti. Işığı açtı. Yüzünü inceledi. Daha önce hiç bu kadar dikkatli bakmamıştı kendine. Elif'e benziyor muydu gerçekten? Demir'in nişanlısının fotoğrafını görmüştü ama detaylı bakmamıştı. Ama D
