Zehra, pencereden Demir'i izlerken içinde garip bir ikilem hissediyordu. Bir yanda, onu cehenneminden kurtarmak isteyen bir merhamet; diğer yanda, kendi benliğini koruma içgüdüsü. Demir'in bahçedeki yalnız silueti, gerçekten de hayaletlerle dolu bir adamı anlatıyor gibiydi.
Ertesi sabah, kahvaltıya indiğinde masada sadece Berfin vardı. Demir, erkenden köydeki bir anlaşmazlığı çözmeye gitmişti.
"Günaydın," dedi Zehra, temkinli bir şekilde.
Berfin, çayını yudumlarken gözlerini Zehra'ya dikti. "Dün gece rahat uyuyabildin mi? Yoksa Demir'in itirafları seni de uykusuz mu bıraktı?"
"Biraz düşündürdü," diye kabul etti Zehra, masaya otururken.
"Demir, size ne kadar dokunaklı hikayeler anlatmış bilemiyorum," diye sürdürdü Berfin, sesi alaycı bir yumuşaklıkla, "ama unutma, her katilin kendince
