Love Shattered on the Island

KABANATA 1: WILD AND UNFORGIVING WAVES Nagpapanggap akong tulog habang nakikinig sa dalawang nag-uusap. Kanina pa ako gising at wala pang balak na imulat ang mga mata. Nag-iisip ako ng katanggap tanggap na rason kung paano ako napadpad dito. Dahil sa totoo lang, hindi ko rin alam. As what I've heard, nasa isang pribadong isla ako. Tago at hindi ka maaaring makakapasok na walang permiso. Kaya labis na lamang ang pag-aalala ng dalawang nag-uusap kung ano ang sasabihin sa kanilang amo. I believe this island is the perfect place for me to hide. To stay here longer, I must lie. I mustn't tell them who I really am or who is after me. I've been betrayed before. They were kind, but only until they discovered my true identity. I can't blame them, though. They are simply scared of getting involved. This is all what I've wanted since then. I won't waste the efforts I did to escape. At ngayong nasa tamang lugar na ako, hindi ko ito pwedeng sayangin. Narinig ko ang pagbukas at yapak palabas ng dalawa bago naisara ang pintuan. Sumilip ako ng kaunti upang masiguradong wala na sila. Namangha ako sa loob ng silid. Gawa ito sa kahoy pati na rin ang mga kagamitan pero matibay. Makaluma ang disenyo at antigo. Bumangon ako at dahan dahang tumayo. May mga takip na ang malalaking sugat na natamo ko sa paa. Paika-ika akong lumapit sa may bintana at sumilip. Ang mga punong niyog at maputing sand ang una kong nakita. May mga kubo at iilang abala sa pag-aayos ng bangka. Ang dagat na kulay asul ang tubig, malinis at magandang pagmasdan ang pag alon. Nataranta akong bumalik sa higaan ng bumukas ang pintuan. Huli na ang lahat upang magpanggap na tulog parin. Nakatingin silang tatlo saakin, ang dalawang babae na sa tingin ko'y sila ang naririnig kanina mag usap at isang lalaki na walang emosyong nakatingin saakin. Lumapit sila, napaatras ako. Hindi ko alam kung ano ang gagawin. "Gising kana pala, gutom ka ba?" tanong ng may katandaang babae. Umiling ako ngunit hindi nakisama ang tiyan ko sapagkat tumunog iyon, hudyat na gutom na. "Kuhanan mo ng pagkain, Reyna." utos niya sa katabing dalaga. Tumango ito bago tumalikod at lumabas. "Anong pangalan mo?" malamig niyang tanong. The man was captivating, radiating an almost primal allure. His voice was not overtly deep but imbued with a natural authority. His skin, a rich, sun-kissed bronze, spoke of days spent under the island sun, subtly hinting at the lean, defined strength beneath his simple clothes. His black eyes were like deep, dark pools. They were framed by thick, masculine brows. He looked at me with a sharp intensity that felt like he could read my mind, but his gaze also held a quiet, tempting invitation. Matangos at may tindig ang kanyang ilong na nagbigay-hugis sa kanyang pambihirang ganda ng mukha. Pababa rito ay ang kanyang mga labi na, kahit seryoso ang pagkaka-kurba, tila may inihahandang nakakaakit na pangako Narinig ko ang tahimik na paghalakhak ng matanda. Napansin niya ata kung paano ko pag masdan ang lalaking kaharap. Hindi ko maiwasang mamangha sa taglay niyang kagwapuhan. Nakagat ko ang labi. Kailangan kong ayusin ang sarili ko. Parang ngayon lamang ako nakakita ng magandang lalaki kung umakto. "N-naki" mahinang saad ko. "Naki po ang pangalan ko." Hindi ko pinag isipan ng maayos ang napiling pangalan. Okay lang naman dahil iisang tao lamang ang tumatawag saakin ng pangalang iyon. "Sino ang nagpadala sa'yo rito?" sunod niyang tanong. "Baka nawala lamang siya, Diluc." sabi ng matanda. "Kailangan nating makasigurado, nay Mari. Hindi dapat kayo basta-basta nagtitiwala na lamang." malamig niyang saad. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa. Nakaramdam ako ng hiya, sapagkat kakagising ko lamang at hindi alam kung ano ang itsura ko ngayon. Ang suot kong bestida na kulay brown at bulaklakin ay hindi ko alam kung bumagay saakin. "Nasaan po ako?" "Nandito ka sa islang pag mamay-ari ni Diluc. Nakita ka naming walang malay na nakahiga sa maliit na bangka, maraming sugat, at hindi maayos ang kalagayan. Hindi ko maiwasang maawa kaya imbes na ipabalik kana agad, napag isipan kong gamutin ka muna." "Salamat po." "Kapag maayos kana tsaka ka namin ipapahatid pabalik." aniya. Ayokong bumalik. Dito lang ako. Hindi ako nagdalawang isip na lumuhod sa harap ng lalaki. Labis ang gulat ng dalawa sa ginawa ko. "Hija anong ginagawa mo?" nag-aalalang tanong ng matanda. "Ayoko pong bumalik, gusto ko dito lang ako." pagmamaka-awa ko. "Tumayo ka, hija." lumapit saakin ang matanda at pilit na pinapatayo. "Ayoko ko pong umuwi." humagulhol ako. Nay Mari embraced me, her hand gently patting my back. Her sincere concern was palpable, and it was this very feeling that made me weep even more. I remember the last time I was this vulnerable—when I had tried to escape my aunt before and chose to be honest with the one who helped me. That misplaced trust changed everything, as the kind person I confided in eventually gave me up out of fear of being implicated and traded me for money. Lying, then, was my only option to prolong my stay, for I knew that telling the truth now would inevitably lead to my return. My aunt is powerful and wealthy, renowned particularly in business circles. The man is rich who owned a private island, might very well be acquainted with her.. "Ibinenta po ako ng aking mga magulang sa isang matandang mayaman para bayaran ang mga utang namin." I lied. "Ngayon po sana ang kasal namin, mabuti nalang at nakatakas ako. Hindi ko po siya mahal at ayokong maikasal sa kanya." Tinignan ko si nay Mari at humawak sa kanyang kamay. Tinulungan niya akong tumayo at umupo sa gilid ng higaan. Tumulo ang mga luha ko. Nakakaramdam ako ng guilt habang nagku-kwento ng hindi totoo. I heard the man sigh. I am not sure if he believes what I was saying. "What about your family? Are you not concerned that your disappearance will cause the man you were supposed to marry to retaliate against them?" "I am adopted, they never cared for me. I never felt their love." "Kung ganoon, dito ka muna. Wag ka munang bumalik sa mga walanghiyang umampon sa'yo, hayaan mo silang magdusa at singilin ng matanda." may galit ang boses ni nay Mari. Niyakap ko siya. I heard his footsteps walking away. Bumitaw ako sa yakap. "Salamat po. Okay lang po ba sa kanya?" "Mabait yan si Diluc. Ayaw lamang niyang may nakakapasok na hindi kilala sa kanyang isla. May isang pakiusap ako sa'yo." Inayos niya ang hibla ng buhok ko. "Ano po iyon?" "Ang lugar na ito ay napakahalaga saakin, mahal na mahal ko ang mga taong nakatira rito. Kung ano man ang mga malalaman mo, sana'y sa pag-alis mo hindi mo ipapaalam sa iba." Kahit hindi ko siya masyadong maintindihan, tumango ako. Saktong dumating ang dalaga na dala ang tray na may pagkain. Inilagay niya iyon sa lamesang maliit katabi ng higaan. "Kumain ka ng marami. Bukas ay ipapasyal kita sa labas." aniya. Iniwan nila ako para hayaang kumain muna. Nakahinga ako ng maluwag, nagtagumpay akong kumbinsihin silang dito muna ako. Ang auntie ko, siguradong nagpupuyos na iyon sa galit sa pagpapahanap saakin. Sana nga hindi na ako matagpuan pa. I cannot help but offer my deepest gratitude to the wild and unforgiving waves for they were the very force that carried me to this serene island,where I am now able to seek and find lasting serenity and peace.