พี่สาวเถ้าแก่เนี้ย

เฉิงฮุนในวัยยี่สิบตั้งใจฟังเสียงที่ดังออกมาจากห้องนั้นแล้วกล่าว " ว่าแต่พี่สาวเป็นอันใดขอรับ เหตุใดจึงได้ส่งเสียงแปลก ๆ เช่นนั้นกัน " เฉิงฮวนในวัยยี่สิบสองเหลือบตามองน้องชาย เอ่ยด้วยท่าทีเรากับว่าน้องชายเป็นเพียงทารกน้อยที่ไม่เคยเผชิญโลก " ข้าบอกให้เจ้าไปเที่ยวหอคณิกา จะได้ไม่ถามเรื่องบ้าบอเช่นนี้ " เห็นน้องชายคนสุดท้องยกมือขึ้นมาเกาแก้มเพราะไม่เข้าใจที่เฉิงฮวนตำหนิ ทางเฉิงชุนพี่ใหญ่ก็ไม่อยากให้คาดเดาสิ่งใดส่งเดช " เช่นนั้นเข้าไปดูพร้อมกัน จะได้รู้.. " เห็นพี่ชายสองคนส่งสายตาคุยกัน เฉิงฮุนรู้สึกว่ามีเพียงเขาที่ยังไม่เข้าใจเรื่องราวเพียงผู้เดียว อยากแข็งแกร่งขึ้นก็ต้องเอาแต่ฝึกวิชา ไม่ใช่หรือ? เพียงสองคนหันมาสบตาใส่กระจ่างของเจ้าเฉิงฮุน ก็ไม่รู้ต้องอธิบายกับเจ้าตัวเช่นไร " พี่ชุน ไปดูพี่สาวจื่อก่อนอย่างที่ท่านว่า ถ้าเป็นอย่างที่คิด เราเพียงรอรับความโกรธของพี่สาวจื่อก็พอขอรับ " ผู้เป็นพี่ใหญ่สุดพยักหน้าอย่างจำยอม สุดท้ายก็เป็นเขาที่เดินนำน้องชายแล้วยื่นมือออกไปดันประตูเปิดออกด้วยตนเอง เพียงความจริงปรากฏขึ้น เฉิงชุนถึงกับเกร็งร่างยกแขนสองข้างกางออก เฉิงฮวนที่คิดว่าพี่ใหญ่เปิดประตูแล้วจะก้าวเข้าไปเลยจึงไม่ได้หยุดยั้งตนเองเอาไว้ เดินชนพี่ชายคนโตจนร่างเจ้าตัวถลาเข้าไปในห้อง เอ่ยปากต่อว่าไปหนึ่งประโยค " ท่านจะยืนขวางข้าทำอันใดขอรับ? "