บทนำ
เฉิงฮุนในวัยยี่สิบตั้งใจฟังเสียงที่ดังออกมาจากห้องนั้นแล้วกล่าว " ว่าแต่พี่สาวเป็นอันใดขอรับ เหตุใดจึงได้ส่งเสียงแปลก ๆ เช่นนั้นกัน "
เฉิงฮวนในวัยยี่สิบสองเหลือบตามองน้องชาย เอ่ยด้วยท่าทีเรากับว่าน้องชายเป็นเพียงทารกน้อยที่ไม่เคยเผชิญโลก
" ข้าบอกให้เจ้าไปเที่ยวหอคณิกา จะได้ไม่ถามเรื่องบ้าบอเช่นนี้ "
เห็นน้องชายคนสุดท้องยกมือขึ้นมาเกาแก้มเพราะไม่เข้าใจที่เฉิงฮวนตำหนิ ทางเฉิงชุนพี่ใหญ่ก็ไม่อยากให้คาดเดาสิ่งใดส่งเดช " เช่นนั้นเข้าไปดูพร้อมกัน จะได้รู้.. "
เห็นพี่ชายสองคนส่งสายตาคุยกัน เฉิงฮุนรู้สึกว่ามีเพียงเขาที่ยังไม่เข้าใจเรื่องราวเพียงผู้เดียว
อยากแข็งแกร่งขึ้นก็ต้องเอาแต่ฝึกวิชา ไม่ใช่หรือ?
เพียงสองคนหันมาสบตาใส่กระจ่างของเจ้าเฉิงฮุน ก็ไม่รู้ต้องอธิบายกับเจ้าตัวเช่นไร
" พี่ชุน ไปดูพี่สาวจื่อก่อนอย่างที่ท่านว่า ถ้าเป็นอย่างที่คิด เราเพียงรอรับความโกรธของพี่สาวจื่อก็พอขอรับ "
ผู้เป็นพี่ใหญ่สุดพยักหน้าอย่างจำยอม สุดท้ายก็เป็นเขาที่เดินนำน้องชายแล้วยื่นมือออกไปดันประตูเปิดออกด้วยตนเอง
เพียงความจริงปรากฏขึ้น เฉิงชุนถึงกับเกร็งร่างยกแขนสองข้างกางออก เฉิงฮวนที่คิดว่าพี่ใหญ่เปิดประตูแล้วจะก้าวเข้าไปเลยจึงไม่ได้หยุดยั้งตนเองเอาไว้ เดินชนพี่ชายคนโตจนร่างเจ้าตัวถลาเข้าไปในห้อง
เอ่ยปากต่อว่าไปหนึ่งประโยค
" ท่านจะยืนขวางข้าทำอันใดขอรับ? "