THE COLD CEO SPOILED ME

THE COLD CEO SPOILED ME Episode 1 — The Girl at the Market 6:00 A.M. — PUBLIC MARKET Maaga pa lamang ay buhay na ang palengke. May mga nagmamadaling mamimili, mga vendor na nag-aayos ng paninda, at mga delivery truck na isa-isang dumarating. Sa isang maliit na puwesto sa gilid ng palengke, abala si Hanna Jane Mendoza sa pag-aayos ng kanyang mga gulay. "Good morning, fresh vegetables! May pechay, kamatis, talong, sitaw at repolyo po! Bilhin niyo na habang fresh pa!" Napangiti siya nang may isang matandang customer na lumapit. "Hanna, magkano ang kamatis?" "Fifty pesos po ang kilo, pero kung dalawang kilo ang kukunin niyo, bibigyan ko kayo ng dagdag na kaunti para sulit ang bayad niyo." "Talaga? Sige, dalawang kilo." "Okay po, wait lang." Masayang inilagay ni Hanna ang mga kamatis sa plastic bag. "Thank you po. Ingat po kayo pauwi." Pagkaalis ng customer, sandali siyang napatingin sa kanyang cellphone. May isang text message. Hospital: Please contact us regarding your grandmother's medication. Nawala ang ngiti sa mukha niya. Mahina siyang napabuntong-hininga. "Lola..." Kinuha niya agad ang cellphone at tumawag sa ospital. "Hello? Good morning. I'm Hanna Mendoza, the granddaughter of Mrs. Mendoza. I received a message about her medication." Narinig niya ang sagot ng nurse sa kabilang linya. "Yes, Hanna. Your grandmother is stable right now, but the doctor wants her to continue taking her medication regularly. There's also an outstanding balance that needs to be settled." Napayuko si Hanna. "How much is the remaining balance?" Nang marinig niya ang halaga, napatahimik siya nang ilang segundo. "Okay... I understand. I'll pay it as soon as possible. Please, I know it's difficult, but please don't stop her medication. She's all I have." "Don't worry. We'll continue monitoring her, but please settle the payment as soon as you can." "Yes. I promise." Pagkababa niya ng tawag, napatingin siya sa maliit niyang cash box. Hindi pa sapat ang kinita niya. Kailangan niyang magbenta pa. Kahit pagod na ang katawan niya. Kahit masakit na ang likod niya. Kahit halos wala na siyang pahinga. Para sa kanya, walang choice. Kailangan niyang lumaban. --- 8:30 A.M. — SA BAHAY Pagkatapos ng ilang oras sa palengke, mabilis na umuwi si Hanna para tingnan ang kanyang lola. Maliit lamang ang bahay nila. Simple ang mga kagamitan at luma na ang ilang bahagi ng bahay, pero malinis at maayos ito. Pagpasok niya sa kwarto, nakita niya ang matandang babae na nakahiga sa kama. "Lola, gising ka na?" Dahan-dahang ngumiti ang matanda. "Ikaw pala, Hanna. Bakit ka umuwi? Hindi ba kailangan mong magtinda?" "Oo, pero gusto ko munang makita kung okay ka. Kumain ka na ba?" "Oo." Napatingin si Hanna sa mangkok na halos hindi nagalaw. "Lola..." "Ano?" "Sinabi ko sa'yo na huwag kang magsinungaling sa akin tungkol sa pagkain." Napangiti ang matanda. "Hindi naman ako gutom." Umupo si Hanna sa tabi niya at hinawakan ang kamay nito. "Lola, kailangan mong kumain. Hindi ka gagaling kung puro gamot lang at halos wala kang kinakain." "Ikaw nga, hindi rin kumakain nang maayos." Napangiti si Hanna. "Okay lang ako." "Alam kong hindi ka okay." Sandaling natahimik si Hanna. "Anak, ayokong nahihirapan ka dahil sa akin. Bata ka pa. Dapat iniisip mo rin ang sarili mong buhay." Umiling si Hanna. "Lola, please don't say that. Hindi mo kailangang isipin na pabigat ka sa akin. Ikaw ang nagpalaki sa akin. Noong wala akong kahit sino, ikaw ang nandiyan. Kung kailangan kong magtrabaho araw-araw para mabayaran ang gamot mo, gagawin ko. Hindi ako nahihiya sa pagtitinda ng gulay. Trabaho ito at marangal ito." Napaluha ang matanda. "Hanna..." Ngumiti si Hanna at pinunasan ang luha nito. "Don't cry. Kapag gumaling ka, magagalit ako sa'yo kapag umiyak ka." Napatawa nang mahina ang matanda. "Ikaw talaga." "Of course. Ako ang paborito mong apo." "Ikaw lang naman ang apo ko." Napatawa si Hanna. "Exactly. Kaya ako ang favorite." --- 10:00 A.M. — GREY INTERNATIONAL Sa kabilang bahagi ng Seoul, ibang mundo naman ang ginagalawan ni Michael Grey. Isang napakalaking corporate building ang headquarters ng Grey International. Pagpasok niya sa lobby, agad na tumahimik ang mga empleyado. "Good morning, Mr. Grey." Tumango lamang si Michael. Naka-black suit siya, simple ngunit napakamahal ng suot. Wala siyang expression sa mukha habang naglalakad patungo sa elevator. Pagdating sa executive floor, sinalubong siya ng kanyang assistant na si Daniel. "Good morning, sir. Your ten o'clock meeting has been moved to ten-thirty because the investors are still on their way. You also have a meeting with the legal department at three, and your grandfather called earlier. He asked you to visit him tonight." Michael continued walking. "Cancel my lunch." Daniel followed him. "Sir, the lunch is with one of our biggest investors. If you cancel it at the last minute, they might take it personally." "Then reschedule it." "To when?" Michael stopped and looked at him. "When I'm available." Daniel immediately nodded. "Yes, sir." Michael entered his office. His desk was covered with documents. He sat down and began working. For Michael, everything was simple. Numbers. Contracts. Meetings. Business. No unnecessary conversations. No unnecessary relationships. And definitely no unnecessary emotions. He had spent years learning that trusting people was dangerous. --- 12:40 P.M. — PUBLIC MARKET Samantala, bumalik na si Hanna sa kanyang puwesto. "Hanna! Pabili nga ng dalawang kilo ng sitaw!" "Coming!" Masigla niyang inasikaso ang customer. Habang abala siya, isang malaking black luxury car ang pumasok sa makitid na kalsada malapit sa palengke. Maraming tao ang napatingin. Hindi sanay ang mga tao na may ganitong klaseng sasakyan sa lugar. Huminto ang sasakyan ilang metro mula sa puwesto ni Hanna. Bumukas ang pinto. Lumabas si Michael. May kausap siya sa cellphone. "I don't care what the report says. If the numbers don't make sense, don't approve the contract yet. I want the complete financial report on my desk before the end of the day." Naglalakad siya habang nakatingin sa cellphone. Hindi niya napansin ang isang maliit na kahon ng gulay na nakalagay malapit sa daanan. CRASH! Natamaan ito ng kanyang sapatos. Bumagsak ang ilang gulay sa lupa. Napatingin si Hanna. "Hey!" Tumigil si Michael at tumingin sa kanya. Hanna mabilis na lumapit. "Sir, excuse me! Hindi mo ba nakikita na may mga gulay dito?" Tumingin si Michael sa lupa. "I didn't see them." "Exactly. Hindi mo nakita kasi hindi ka tumitingin." Napatingin ang ilang tao sa kanila. Ibinaba ni Michael ang cellphone. "I'm sorry." Nagulat si Hanna. Hindi niya inaasahan ang apology. Pero bago pa siya makapagsalita, nagpatuloy si Michael. "I'll pay for the damaged vegetables." Kinuha niya ang wallet niya. "How much?" Hanna tiningnan ang mga gulay. "Maybe three thousand won." Naglabas si Michael ng pera. Hanna agad na umiling. "That's fifty thousand." "Keep it." "Hindi." Tumingin si Michael sa kanya. "What?" "I said no. Three thousand lang ang damage. Bakit ko tatanggapin ang fifty thousand?" "It's not a big deal." "For you, maybe it's not a big deal. Pero para sa akin, pera pa rin 'yan. Hindi ako kukuha ng hindi naman akin." Michael stared at her. "You could simply take it and save yourself the trouble." Napakunot ang noo ni Hanna. "And you could simply stop treating people like they don't matter just because you have money." Biglang natahimik si Michael. Hindi sanay ang mga tao na magsalita sa kanya nang ganoon. "Do you always talk to strangers like this?" "Hindi naman. Usually, mababait ang mga taong nakakausap ko." "Are you saying I'm not?" Hanna looked at him from head to toe. "I'm saying you could be nicer." Michael gave a short, humorless laugh. "You're giving advice to someone you don't even know." "You're right. Hindi kita kilala. Kaya hindi rin kita hinuhusgahan. Sinasabi ko lang kung ano ang nakikita ko." "Which is?" "Arrogant." Michael's eyes narrowed. "You've known me for less than five minutes." "And yet, you already managed to annoy me." For a moment, Michael simply stared at her. Then he put his wallet back in his pocket. "Fine." He picked up the phone. "Have a good day." Hanna bent down to pick up the vegetables. "Ikaw rin, Mr. Rich Guy." Michael stopped. He slowly looked back at her. "What did you call me?" Hanna smiled innocently. "Nothing." "I heard you." "Then why are you asking?" Michael shook his head. "You really are difficult." "And you're really rude." Michael turned around and walked away. Hanna watched him go. "Ang yabang." --- INSIDE MICHAEL'S CAR Pagkasakay niya, napansin ni Daniel ang kakaibang expression sa mukha ng CEO. "Sir?" "What?" "Nothing." "Then why are you looking at me?" Daniel hesitated. "I was just wondering if everything is okay." "Everything is fine." "Who was that woman?" Michael looked out the window. "The vegetable seller." Daniel smiled slightly. "She seemed... interesting." Michael immediately looked at him. "She's annoying." Daniel nodded. "Of course, sir." Michael looked back outside. But for some reason, naririnig pa rin niya ang sinabi ng babae. "You could be nicer." He didn't know why. But it stayed in his mind. --- 7:00 P.M. — SA BAHAY NI HANNA Nagluluto si Hanna ng simpleng hapunan. "Lola, dinner na." Dahan-dahan siyang tinulungan ni Hanna na makaupo. "Anak, kumusta ang araw mo?" "Okay lang." "Marami kang nabenta?" "Medyo." "At least may panggamot tayo." Napangiti si Hanna. "Yes. Tomorrow, I'll sell more." "Don't push yourself too hard." "I'll be fine." Maya-maya, may kumatok sa pinto. Knock. Knock. Knock. Tumayo si Hanna. "Sino kaya iyon?" Pagbukas niya ng pinto, nakita niya ang isang babae na pamilyar sa kanya. Isa sa mga kamag-anak niya. "Hanna." "Good evening." Tiningnan siya ng babae mula ulo hanggang paa. "Still selling vegetables?" Napangiti si Hanna kahit alam niyang hindi maganda ang pakay nito. "Yes. Bakit?" "Nothing. I just think you should stop wasting your time." "Anong ibig mong sabihin?" "You're already twenty-four. Hanggang kailan ka magtitiis sa ganitong buhay? Selling vegetables just to survive? You need to think about your future." Hanna remained calm. "Iniisip ko naman ang future ko." "Really? Because from where I'm standing, parang wala kang direction." Napatingin si Hanna sa loob ng bahay, sa kanyang lola. Then she smiled. "My direction is right there." Hindi nakasagot ang babae. "Kung gusto mong maging successful, kailangan mong isipin ang sarili mo." "Maybe someday I will. But right now, my grandmother needs me." Umiling ang babae. "You're wasting your life." Hanna quietly answered, "Maybe you think I'm wasting my life because I don't have money like you. But for me, taking care of the person who raised me isn't a waste." Tahimik ang paligid. Umalis ang kamag-anak niya. Isinara ni Hanna ang pinto. Huminga siya nang malalim. Pagkatapos ay bumalik siya sa tabi ng kanyang lola. "Okay ka lang, anak?" Ngumiti siya. "Of course." Pero nang tumalikod siya... pinunasan niya ang isang luhang kusang tumulo. Hindi siya susuko. Hindi dahil wala siyang pangarap. Kundi dahil may isang taong umaasa sa kanya. At sa kabilang bahagi ng Seoul, isang lalaking hindi niya inaasahang muling makikita... ay unti-unti nang nagiging bahagi ng kanyang buhay. Hindi pa niya alam kung bakit. At lalong hindi niya alam na ang unang lalaking nakaaway niya sa palengke... ang magiging lalaking pinakamahirap niyang kalimutan. TO BE CONTINUED...