Gece avlunun üstüne çökmüş ağır bir gölge gibiydi ay ışığı taşlara vuruyor ama Arin’in içindeki karanlığı aydınlatmaya yetmiyordu yürürken nefesi bir tuhaf geliyordu sanki göğsünün tam ortasında görünmeyen bir el kalbini sıkıyordu ama bunu kimseye belli etmedi her zamanki gibi dik durdu başını kaldırdı omuzlarını gerdi içindeki fırtınayı bastırmaya çalıştı
Tam o sırada arkasından bir ses geldi o ses Arin’in omurgasından aşağı buz gibi bir şey gönderdi
kaçtığını mı sanıyorsun
Arin durdu gözlerini kapattı bu ses Ferit’in sesiydi yavaşça döndü Ferit karanlıktan çıkmıştı yüzü gölgelerin arasında sertti gözleri öfkeyle yanıyordu ama öfkenin altında başka bir şey vardı kırılmışlık gibi bir şey
kaçmıyorum dedi Arin sesi sakin ama içi darmadağın
Ferit alaycı bir gülüş attı
sen hep böyle yap
