Reşit kapıda duruyordu, yüzü bembeyazdı. Elindeki kanlı kâğıt hâlâ ıslaktı. Adar kapıyı tam açtı, Arin de arkasından yaklaştı. Gelinliğinin kalanını omzuna çekmiş, saçları dağılmıştı. İlk sabahın sıcaklığı hâlâ tenlerindeydi ama Reşit’in bakışları her şeyi anında söndürdü.
“Ne yazıyor?” diye sordu Adar, sesi sertti.
Reşit kâğıdı uzattı. Yazı büyük harflerle, taze kanla yazılmıştı:
“GELİN HÂLÂ BENİM. BİR AY İÇİNDE ALACAĞIM.”
Arin’in nefesi kesildi. Adar kâğıdı alıp buruşturdu, yere fırlattı. Gözleri karardı ama Arin’in elini bırakmadı.
“Ferit artık açık oynuyor,” dedi Reşit alçak sesle. “Casus salmış köyün içine. Dün gece değirmende biri daha görülmüş. Baba meydanda bekliyor. Nine de geldi, ‘torun’ diye bağırıyor ama önce bu tehdit bitsin diyor.”
Adar derin bir nefes aldı. Arin’i kend
