Adar.
Alkışlar hâlâ devam ediyordu. İmam son duasını bitirmişti. Zeynep ve Ferhat’ın nikahı resmen kıyılmıştı. Köy meydanı bir anlığına neşeyle dolmuştu. Davul zurna çalıyordu. Bazı kadınlar maşallah diye bağırıyordu. Çocuklar etrafta koşturuyordu. Nine bile bastonunu yere vurup gülümsüyordu.
Ben Arin’i bırakmıyordum. Kollarım belindeydi. O da göğsüme yapışmıştı. Kalbim deli gibi çarpıyordu.
Gördün mü dedim saçlarına. Hiçbir şey olmadı. Ferit blöf yapmış. Bugün bizim günümüz Arin.
Arin başını kaldırdı. Gözleri korku doluydu ama bana gülümsemeye çalıştı. Parmakları gömleğimi sıkıyordu.
Adar. Hâlâ içim rahat değil. Herkes bana bakıyor. Sanki ben birazdan kaçırılacakmışım gibi. Ama sen yanımdayken korkmuyorum. Seninim. Hep seninim.
Alnımı alnına dayadım. Sesim titriyordu.
Seninim Arin.
