KALAKIP NG AWITIN [ ISLA MILAGROSA COLLABORATION- Series 1 ]

PANGANIB SA GITNA NG ALON

CHAPTER 14

THIRD PERSON POV

Tahimik ang umaga sa maliit na baryo sa tabing-dagat. Ang langit ay kulay asul na may manipis na ulap, at ang hangin ay may dalang amoy ng alat at sariwang isda. Umuwi si Jam sa kanilang bahay na yari sa kahoy at pawid, dala ang pagod at tuwa mula sa mahabang paglalakad sa tabing-dagat. Pagpasok niya sa kusina, nadatnan niya ang kanyang Inay na abala sa pagluluto ng gulay at paksiw na isda na may kamias. Kumakalat sa buong bahay ang maasim-asim na amoy na nakagigising ng gana.

Sa labas naman, naroon ang kanyang Itay, inaayos ang bangkang gagamitin sa pangingisda. Maingat nitong tinitingnan ang lambat, ang sagwan, at ang maliit na makina ng bangka na matagal nang kaibigan ng dagat. Napangiti si Jam at agad sumigaw mula sa may pintuan.

“Itay, sama po ako sa inyo!”

Napalingon ang Itay at napakamot ng ulo. Kilala niya ang anak kapag sumama sa laot, siguradong may kalokohang mangyayari. Ngunit wala na siyang nagawa pa nang makita niyang kinuha na ni Jam ang surfboard nito at bitbit na palabas ng bahay. Umiling na lamang siya, sabay buntong-hininga, at hinayaan na sumama ang anak.

Hindi nagtagal, nasa laot na sila. Tahimik ang dagat sa una, at ang bangka ay marahang umuugoy sa bawat galaw ng alon. Tinutulungan ni Jam ang kanyang Itay sa paghila ng lambat. Isa-isang sumisilip ang mga isda, kumikislap sa sikat ng araw na parang pilak. Masaya ang Itay dahil marami silang huli, at si Jam naman ay tuwang-tuwa dahil pakiramdam niya ay isa na siyang tunay na mangingisda.

Ngunit habang abala sila sa pag-aayos ng lambat, biglang nagbago ang ihip ng hangin. Lumakas ang alon, at ang dating mahinahong dagat ay tila nagising sa mahabang pagkakatulog. Hindi na napigilan ni Jam ang sarili. Sa sobrang tuwa at excitement, tumalon siya sa tubig nang walang paalam.

Nagulat ang Itay at halos mabitawan ang lambat.

“Ang kulit mo talaga, bata ka! Hay naku!” sigaw nito, halatang nababahala.

Si Jam naman ay agad na sumampa sa kanyang surfboard at nagsimulang mag-surf. Ang buhok niya ay hinahampas ng hangin, at ang tawa niya ay sumasabay sa hampas ng alon. Pakiramdam niya ay malaya siya, parang ibon na lumilipad sa ibabaw ng dagat. Hindi niya alintana ang lakas ng alon, basta ang mahalaga ay ang saya na nararamdaman niya.

Sa kabilang dako ng dalampasigan, naglalakad si Ferox bitbit ang kanyang gitara. Tahimik ang paligid, at ang tunog ng alon ang nagsisilbing musika ng umaga. Naupo siya sa buhangin, inilapag ang gitara sa kanyang hita, at nagsimulang tumugtog. Habang pinapadaan niya ang mga daliri sa mga kuwerdas, unti-unting nabubuo sa kanyang isip ang isang kanta. Isang awitin tungkol sa dagat, sa hangin, at sa mga taong hindi niya pa kilala ngunit tila bahagi na ng kanyang kwento.

Habang abala si Ferox sa pagtugtog at pagkanta, biglang may isang napakalakas na alon ang dumating. Sa isang iglap, natumba si Jam mula sa surfboard at nalunod sa ilalim ng tubig. Hindi na siya agad nakalutang, at ang surfboard ay inanod palayo.

Nakita iyon ni Ferox. Tumigil siya sa pagtugtog, tumayo, at agad na tumakbo papunta sa dagat. Hindi na siya nag-atubili pa lumusong siya sa tubig at mabilis na lumangoy patungo kay Jam. Samantala, ang Itay ni Jam ay nakarating na rin sa dalampasigan, nanginginig sa kaba habang sinusundan ng tingin ang anak.

Nang maabot ni Ferox si Jam, nakita niyang wala itong malay. Hinawakan niya ito sa balikat at agad na hinila papunta sa pampang. Nang makalabas sila sa tubig, marahan niyang inilapag si Jam sa buhangin at sinubukang gisingin.

“Miss, are you okay? Wake up, hey miss… buhay ka pa, right?” sabi ni Ferox, halatang nag-aalala.

Biglang napaubo si Jam at napadilat ang mga mata. Sa gulat, napasigaw siya.

“Rapist!” sigaw niya sabay pilit na umupo.

Sa sobrang gulat ni Ferox, agad niyang tinakpan ang bibig ni Jam.

“Miss, calm down, okay? I’m not rapist!” mabilis niyang sabi.

Ngunit sa halip na tumahimik, kinagat ni Jam ang kamay ni Ferox.

“Aray!” napasigaw si Ferox at napaurong. Hawak niya ang kamay na may marka ng kagat, at napangiti siya sa sakit at gulat.

“Sino ka? At hindi ko naiintindihan ang sinasabi mo, lalaki!” sigaw ni Jam, halatang nalilito at galit.

Napakamot ng ulo si Ferox. Doon niya napagtanto na hindi siya naiintindihan ni Jam. Huminga siya nang malalim at nagpalit ng wika.

“Sandali… ikaw ay nalunod. Iniligtas kita. Huwag kang matakot. Hindi kita sasaktan,” sabi niya sa purong Tagalog, mabagal at malinaw.

Napatigil si Jam at napatingin sa kanya. Unti-unting nawala ang takot sa kanyang mukha at napalitan ng hiya. Sa wakas, naunawaan niya ang sinabi ng binata.

Dumating ang Itay ni Jam at agad na niyakap ang anak.

“Bakit ka kasi tumalon nang walang paalam?” sabi nito, nanginginig pa rin sa kaba.

Sa gilid, tahimik na nakaupo si Ferox, hawak ang kanyang gitara at ang kamay na kinagat. Pinagmamasdan niya ang mag-ama, at sa loob-loob niya ay may kakaibang saya. Hindi niya inaasahan na ang araw na iyon ay magdadala sa kanya ng isang babaeng muntik na niyang maging dahilan ng sariling kapahamakan at siya ring dahilan ng unang t***k ng kakaibang damdamin sa kanyang puso.

Si Jam naman, habang hawak ng Itay, ay palihim na tumitingin kay Ferox. Hindi niya alam kung bakit, pero sa kabila ng hiya at kaba, may munting kilig na gumapang sa kanyang dibdib. Ang lalaking iniligtas siya ay nakangiti sa kabila ng sugat sa kamay, at ang ngiting iyon ay tila mas maliwanag pa sa sikat ng araw.

Sa araw na iyon, sa pagitan ng alon at buhangin, nagsimula ang isang kwentong hindi nila inaasahan isang kwentong puno ng tawanan, kalituhan, at unti-unting paglapit ng dalawang pusong magkaiba ngunit pinagtagpo ng dagat.

Dahan-dahang tumayo si Mang Ipe mula sa buhangin habang hawak pa rin ang balikat ng anak. Nanginginig pa ang dibdib niya sa kaba, ngunit nang masigurong humihinga nang maayos si Jam, saka niya hinarap ang binatang nagligtas dito. Pinagmasdan niya si Ferox mula ulo hanggang paa basang buhok, basang damit, at may bahagyang marka ng kagat sa kamay.

“Maraming salamat sa’yo, iho,” wika ni Mang Ipe na puno ng pasasalamat. “Kung hindi dahil sa’yo, ewan ko na lang kung ano’ng nangyari sa anak ko.”

Bahagyang yumuko si Ferox, halatang nahihiya.

“Wala po iyon,” sagot niya. “Ginawa ko lang po ang dapat gawin.”

Lumapit si Mang Ipe at iniabot ang kamay.

“Iho, ako nga pala si Filipe Nardo. Mang Ipe na lang ang itawag mo sa akin.”

Tinanggap ni Ferox ang kamay at magalang na nakipagkamay.

“Ako po si Raffaele Ignazio Lombardi… pero Ferox na lang po.”

Nang marinig ni Mang Ipe ang buong pangalan, bahagya siyang napahinto. Lalo na nang marinig niya ang apelyidong Lombardi. Saglit siyang natahimik, at tila may pumasok na kung anong alaala sa kanyang isipan. Ngunit pinili niyang itikom ang bibig at hindi na magtanong. Sa halip, ngumiti na lamang siya at tumango.

“Ah, Ferox,” wika niya. “Iyan pala ang pangalan mo.”

Pagkatapos ay tinulak niya nang marahan si Jam pasulong.

“At ito naman ang anak ko. Si Jam Nardo.”

Nakatungo pa rin si Jam, hawak ang laylayan ng kanyang damit. Halos hindi siya makatingin kay Ferox. Namumula ang kanyang pisngi sa hiya, at paulit-ulit niyang kinukuskos ang buhangin sa paa.

“Pasensya na po…” mahina niyang sabi. “Akala ko po kasi…”

Hindi na niya tinuloy ang sasabihin. Lalong yumuko ang ulo niya.

Ngumiti si Ferox at marahang umiling.

“Ayos lang. Buhay ka, iyon ang mahalaga.”

Napakamot ng ulo si Jam. Lalo siyang nahiya.

Doon na nagsalita si Mang Ipe.

“Iho, halika na sa amin. Sumama ka muna sa bahay. Pasasalamat na rin namin sa pagliligtas mo sa anak ko.”

Nagulat si Ferox.

“Ha? Sa bahay niyo po?”

“Oo,” sagot ni Mang Ipe. “Hindi ka puwedeng umalis nang hindi man lang kumakain. At isa pa, gusto ko ring ipakilala ka sa asawa ko.”

Wala nang nagawa si Ferox kundi sumunod. Kinuha ni Mang Ipe ang bangka at inihila papunta sa pampang. Si Jam ay sumunod, bitbit ang surfboard na parang multo sa hiya. Si Ferox naman ay tahimik na naglakad sa likuran nila, hawak ang gitara at paminsan-minsang tinitingnan ang dalagang halos hindi makatingin sa kanya.

Pagdating nila sa maliit na kubo, bumungad ang usok mula sa lutuan. Amoy na amoy ang paksiw na isda na may kamias at ang ginisang gulay. Lumabas agad si Tashia Nardo, ang ina ni Jam, na mas kilala sa baryo bilang Aling Tasing.

“Ano’ng nangyari? Bakit parang basang sisiw ang anak ko?” tanong niya agad.

“Naalon,” sagot ni Mang Ipe. “Muntik nang malunod. Buti na lang, iniligtas siya ng binatang ito.”

Napatingin si Tasing kay Ferox at nagulat.

“Ay, sino naman ito?” tanong niya.

“Si Ferox,” sagot ni Mang Ipe. “Siya ang nagligtas kay Jam.”

Biglang napalapit si Tasing kay Ferox at hinawakan ang magkabilang kamay nito.

“Naku, iho, maraming salamat sa’yo,” wika niya. “Halika, pasok ka. Huwag ka nang mahiya.”

Agad na pinapasok si Ferox sa loob ng kubo. Naupo siya sa maliit na bangko na yari sa kahoy. Umupo rin si Jam sa kabilang dulo, halatang ilang na ilang.

Inihain ni Tasing ang paksiw na isda at kanin. Inilapag niya ito sa mesa na may bahagyang lamat sa gitna.

“Kumain ka muna, iho,” wika niya kay Ferox. “Simpleng pagkain lang ito.”

Tumikim si Ferox ng paksiw. Sa unang subo pa lang, napadilat ang kanyang mga mata.

“This is… amazing,” nasabi niya nang hindi sinasadya.

Napatingin sa kanya ang mag-anak.

“Ano raw?” tanong ni Jam.

Napakamot ng ulo si Ferox.

“Ah… napakasarap po ng luto niyo,” sabay ngiti.

Napangiti si Tasing.

“Ay, salamat naman at nagustuhan mo,” wika niya. “Jam, asikasuhin mo ang bisita natin.”

Tahimik lang si Jam. Ngunit palihim niyang tinitingnan si Ferox habang kumakain ito. Sa bawat galaw nito, parang may kakaibang kaba sa dibdib niya. Hindi niya maipaliwanag kung bakit, pero pakiramdam niya ay may kung anong nagbago sa araw na iyon.

Habang kumakain si Ferox, paminsan-minsan siyang tumitingin kay Jam at nahuhuli niya itong agad umiwas ng tingin. Napapangiti siya sa loob-loob niya.

“Mahiyain pala siya,” bulong niya sa sarili.

Matapos kumain, inalok ni Mang Ipe si Ferox ng tubig.

“Ferox, saan ka ba galing?” tanong nito.

“Sa tabing-dagat lang po. Naglalakad po ako kanina at tumutugtog,” sagot ni Ferox.

“Tumutugtog?” tanong ni Jam, bahagyang napaangat ang ulo.

“Oo,” sagot ni Ferox. “May dala akong gitara.”

Napatingin si Jam sa gitara sa tabi ni Ferox.

“Ah…”

Napangiti si Tasing.

“Bakit hindi ka tumugtog, iho?” mungkahi niya. “Para naman maging masaya ang bahay.”

Bahagyang nagulat si Ferox, ngunit kinuha niya ang gitara. Umupo siya nang maayos at nagsimulang tumugtog ng isang banayad na awit. Ang tunog ng kuwerdas ay humalo sa ihip ng hangin at amoy ng dagat.

Si Jam ay napatingin sa kanya nang matagal. Hindi niya namalayang nakangiti na siya.

Nang matapos ang tugtog, palakpak si Mang Ipe.

“Magaling ka pala,” wika niya.

Ngumiti si Ferox.

“Salamat po.”

Tahimik ang sandali. Ngunit sa katahimikang iyon, may kakaibang init sa hangin. Ang hiya ni Jam ay napalitan ng munting ngiti, at ang kaba ni Ferox ay napalitan ng kakaibang saya.

Sa simpleng kubo sa tabing-dagat, nagsimula ang isang hindi inaasahang ugnayan isang ugnayang nagsimula sa pagkalunod, nauwi sa paksiw na isda, at posibleng mauwi sa isang kwentong puno ng tawa, kilig, at damdaming unti-unting mabubuo.