KWINTAS AT PULSERAS
1130 Words
CHAPTER 13
JAM POV
Maaga pa lang ay gising na ako. Ramdam ko agad ang malamig na simoy ng hangin mula sa dagat habang binubuksan ko ang bintana ng maliit naming bahay. Naroon na si Tatay sa labas, inaayos ang lambat na ginamit niya kagabi, habang si Inay naman ay abala sa kusina, nagluluto ng kanin at isda para sa almusal namin.
Pagkatapos kong kumain, kinuha ko na ang basket na lalagyan ng paninda ko. Doon ko inilalagay ang mga bulaklak at mga palamuting gawa sa kabibe na ako mismo ang gumagawa tuwing gabi. May mga kuwintas, pulseras, hikaw, at maliliit na palamuting puwedeng isabit sa bahay. Mayroon din akong mga bulaklak na pinatuyo ko at ginawang simpleng disenyo sa karton at tela.
Habang naglalakad ako papunta sa tabing-dagat kung saan maraming tao ang dumadaan, ramdam ko ang init ng araw at ang lambot ng buhangin sa ilalim ng aking tsinelas. Sanay na ako sa ganitong buhay. Araw-araw akong naglalakad, nagtitinda, at nakikipag-usap sa iba’t ibang tao.
Pagdating ko sa pwesto ko, inilapag ko ang banig at inayos ang mga paninda. Inilagay ko sa harap ang mga kuwintas na may hugis puso, dahil iyon ang madalas na binibili ng mga turista. Sa gilid naman ang mga pulseras na gawa sa kabibe, at sa likod ang mga bulaklak na pinatuyo at ginawang palamuti.
Huminga ako nang malalim bago ko sinimulan ang araw ko.
“Mga bulaklak po, mga palamuti, gawa sa kabibe… maganda po, matibay po,” mahina kong sabi habang may mga taong dumadaan.
May isang mag-asawang turista na huminto sa harap ko. Tiningnan nila ang mga paninda ko.
“Ang gaganda naman nito,” sabi ng babae.
Ngumiti ako agad. “Salamat po. Gawa ko po iyan. Pwede po sa regalo o kaya palamuti sa bahay.”
Kinuha ng babae ang isang kuwintas na may kabibeng hugis bulaklak. “Ito, bagay sa akin?”
“Opo,” sagot ko. “Mas gaganda po kayo lalo kapag suot ninyo iyan. Parang bulaklak sa tabing-dagat.”
Napangiti siya at tumawa. Binili niya ang kuwintas at isang pulseras. Masaya akong nagpasalamat at inilagay ang bayad sa maliit kong lalagyan.
Hindi pa nagtatagal ay may dumating na isang batang babae kasama ang nanay niya. Tiningnan ng bata ang mga hikaw.
“Ate, ito po magkano?” tanong niya.
“Murang-mura lang iyan,” sagot ko. “Pwede mo po isuot sa paaralan o sa pista.”
“Ma, gusto ko ito,” sabi ng bata sa nanay niya.
Napangiti ako sa kanila. “Magiging masaya po ang araw ninyo kapag suot niya iyan. Para po kayong may dalang dagat sa tainga.”
Tinawanan ako ng nanay at binili ang hikaw para sa anak niya. Isa na naman ang nabawas sa paninda ko.
Habang tumatagal ang oras, mas dumarami ang dumadaan. May mga mangingisdang bumibili ng maliliit na palamuting isinasabit sa bangka, may mga babae na bumibili ng kuwintas, at may mga kabataang bumibili ng pulseras.
May isang matandang babae na madalas bumibili sa akin. Isa na siya sa mga suki ko. Lumapit siya at umupo sa tabi ko.
“Jam, may bago ka bang gawa?” tanong niya.
“Opo, Inay,” sagot ko. “Tingnan po ninyo ito, gawa sa puting kabibe. Sabi nila, pampaswerte raw.”
Hinawakan niya ang kuwintas at tumango. “Maganda nga. Sige, bibilhin ko ito.”
Ngumiti ako. “Salamat po. Babagay po iyan sa inyo. Para po kayong mas bata tingnan.”
Tumawa siya nang mahina. “Talaga? Sana nga.”
Masaya akong ibinalot ang kuwintas at inabot sa kanya. Ramdam ko ang saya sa puso ko tuwing may bumibili. Hindi lang dahil sa pera, kundi dahil alam kong nagugustuhan nila ang gawa ko.
Habang nakaupo ako, tinitingnan ko ang dagat. Kumikinang ang tubig sa sikat ng araw. Ang hangin ay malamig at sariwa. Naririnig ko ang mga alon na marahang humahampas sa pampang. Sa ganitong mga sandali, pakiramdam ko ay payapa ang mundo.
May dalawang dalagang lumapit sa akin. Halatang turista dahil sa suot nilang malalaking sombrero.
“Ano ito?” tanong ng isa habang tinuturo ang isang palamuting hugis bituin.
“Palamuti po iyan sa kwarto,” sagot ko. “Pwede rin po sa bag o sa pinto. Para po laging may paalala ng dagat.”
“Ang ganda,” sabi ng isa pa. “Bibili ako nito.”
“Ako rin,” sabi ng kasama niya.
Masaya kong inabot sa kanila ang mga binili nila. “Salamat po. Sana po bumalik kayo ulit.”
Habang patuloy akong nagtitinda, unti-unting nauubos ang mga paninda ko. Isa-isa kong tinitingnan ang mga natitira sa basket. Kaunti na lang ang kuwintas, at halos wala nang pulseras.
“Salamat po, mga bulaklak po, huling paninda ko na po,” sabi ko habang may dumaraan.
May isang lalaki na huminto at tumingin sa mga natitirang palamuti.
“Para saan ito?” tanong niya.
“Pwede po sa regalo,” sagot ko. “Para po sa mahal ninyo. Kapag ibinigay ninyo ito, para po ninyong sinabing mahalaga siya sa inyo.”
Napaisip siya saglit at saka tumango. “Sige, bibilhin ko.”
Nang maibigay ko sa kanya ang palamuti, napansin ko na halos wala na akong paninda. Ilan na lang na bulaklak at isang kuwintas ang natira.
Umupo ako saglit at huminga nang malalim. Masaya ako. Pagod man ang katawan ko, busog naman ang puso ko. Sa bawat ngiti ng bumibili, parang nadaragdagan ang lakas ko.
Tinignan ko ang basket ko at nakita kong halos wala na itong laman.
“Naubos din,” bulong ko sa sarili.
Tinupi ko ang banig at inilagay sa basket ang natitirang iilan na paninda. Dahan-dahan akong tumayo at tumingin muli sa dagat.
Sa bawat araw na nagtitinda ako, pakiramdam ko ay may natututunan ako. Natututo akong makipag-usap sa tao, natututo akong ngumiti kahit pagod, at natututo akong magpasalamat sa kung anong meron ako.
Habang naglalakad pauwi, iniisip ko ang pamilya ko. Siguradong masaya si Inay kapag nalaman niyang naubos ang paninda ko. Makakatulong na naman ako sa bahay. Makakabili kami ng bigas, at baka may matira pa para sa kaunting ulam bukas.
Ngumiti ako habang naglalakad sa buhangin. Ramdam ko ang init ng araw sa aking balat at ang malamig na hangin sa aking mukha.
“Salamat po,” mahina kong sabi sa sarili. “Sa isa na namang araw.”
Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin sa mga susunod na araw. Hindi ko alam kung may mangyayaring bago sa buhay ko. Pero sa ngayon, sapat na sa akin ang makita ang dagat, ang magbenta ng mga gawa ko, at ang umuwi sa pamilyang nagmamahal sa akin.
At sa bawat hakbang ko pauwi, dala ko ang pag-asa na bukas, muli akong gigising, muli akong magtitinda, at muli akong ngingiti sa mundo.
- Writer
