LUTANG SI JAM
1096 Words
CHAPTER 16
JAM POV
Grabe… grabe talaga. Hindi ko alam kung anong nangyayari sa puso ko ngayon, pero parang may fireworks sa dibdib ko habang nakatingin ako kay Ferox. Oo, yung Ferox na nagligtas sa akin kanina, yung Ferox na ngayon ay nakatayo lang sa harap ko, may gitara sa isang kamay at nagtatanggal ng yelo sa baso ng inumin sa kabilang kamay. At… grabe talaga, parang hindi makatarungan ang kagwapuhan niya! Bakit ba sa isang araw lang namin nagkakilala, ganito na ka… ka… grabe siya?!
Hindi ko mapigilan ang sarili kong mapatingin sa kanya, at tuwing ngumingiti siya, para akong nilalabasan ng kuryente sa buong katawan. At hindi basta kuryente, ha.. parang may kasamang kilig, may halong tawa, at may lagay na “ang puso ko, napapaikot sa tuktok ng ulo” kind of effect.
“Jam! Dali na, may natira pang isda, bibili na ang mga tao!” sigaw ko sa sarili ko ay, hindi! Sa kanya! Si Ferox pala!
Napalingon siya sa akin at ngumingiti. Ang ngiting iyon, grabe, nakakatunaw ng puso. At para bang may alon ng init na dumadaloy sa aking katawan. Ang hirap talaga! Naku, Jam, huminga ka muna, pero… hindi ko nga maalis ang tingin ko sa kanya.
Habang naglalakad ako papalapit sa bar, nagkakalat ang isip ko. “Okay, Jam, kalma lang. Hindi ka puwedeng parang tanga na tumitingin lang sa kanya. Kailangan mong… ayan, umayos. Magaling ka sa paninda, magaling ka sa buhay… pero, si Ferox… bakit ganito ka gwapo?!”
Grabe, literal na pinipilit kong isipin ang ibang bagay para hindi lang tumambay ang isip ko ang kagwapuhan niya. Naisip ko ang mga isda. Oo, tama, mga isda! Nagbebenta ako ng isda, eh. Isda! Kaya mabilis akong naglakad, dala ang bayong ko, at… nahulog sa buhangin.
“Aray! Bakit ba ako laging natatamaan ng swerte ko sa mga tao na gwapo?!” bulong ko habang bumabangon, at syempre, Ferox nakatingin sa akin. Nakangiti siya. Nakangiti siya, Jam! Hindi makatarungan!
“Jam?” tawag niya, at ako bigla napahinto. Oh hindi, parang binuhusan ako ng malamig na tubig sa isip ko. Natahimik ako. Hindi ko alam kung bakit, pero ang boses niya… parang direktang pumapasok sa utak at puso ko sabay.
“Ah… oo, Ferox,” sagot ko nang mabilis, halos sabay hinga. “Ah… may… may isda po.” Huh? Isda? Oo, tama, isda! Pero grabe, bakit parang ang tanga ko sa harap niya?
Napangiti siya at tumango. “Sige, tutulungan mo ba ako sa bar?”
Biglang nagulat ako. Sa bar? Sa harap niya? Ahhhhhhhhhh, ang puso ko… parang may paruparu na naglalaro sa dibdib ko.
“O-o… oo, tutulungan po!” sagot ko, sabay kamay sa ulo ko. Pakiramdam ko, kung may magugulat sa ganyang hitsura ko, siguro ako mismo.
Habang naglalakad papalapit sa bar, napapansin ko ang mga kamay niya. Ang mga kamay niya ang humahawak sa gitara, sa shaker, sa baso… at grabe, parang gusto ko na lang hawakan yung kamay niya… Pero, hindi, Jam, hindi! Huwag kang tanga!
“Jam, sandali lang, hawakan mo ang baso dito,” sabi niya habang hawak ang shaker. Biglang napatingin ako sa kanya. Ang mga mata niya, parang dagat malalim, malamig, at nakakabaliw sa kagandahan.
“Ah… oo, Ferox,” bulong ko, halos nakababa ang ulo ko. Nagkatinginan kami sandali. Hindi ko alam kung anong nangyayari, pero parang bawat segundo sa tabi niya, tumitigil ang mundo.
Habang tinuturo niya sa akin kung paano maghalo ng inumin, nakatambay ang mga kamay namin sabay. Sabay! Ahhh, bakit parang parang gusto kong humagulgol at umiyak sa kilig? Nakakatawa, pero ganun talaga.
“Okay, hawakan mo nang ganito,” sabi niya, sabay hawak sa shaker. Biglang humila siya ng kaunti sa akin. Oh my gosh. Bigla akong napalapit sa kanya. Napabuntong-hininga ako.
“Ah… Ferox…”
“Mas maayos kung sabay nating haluin,” sabi niya, at tinuro ang baso. Napatingin ako sa kanya, at grabe, parang may mga bituin na umiikot sa paligid niya. Oo, mga bituin, Jam! Huwag kang lukaret!
“Ah… oo, sabay,” sabi ko, pero hindi ko alam kung ang mukha ko ay pula na o parang lutong kamatis.
Habang sabay kaming naghahalo, bigla siyang tumawa. Ang tawa niya… para bang musika sa tainga ko. Hindi ko mapigilan ang sarili ko, kaya napatawa rin ako.
“Oy, nasa tono ba ang tawa ko?” tanong ko habang nagkukubli sa likod ng bayong ko.
“Tama! Mas gusto ko, mas maganda,” sagot niya, at napangiti ako. Ay grabe, pinapakaba niya ang dibdib ko!
Hindi ko alam kung anong nangyayari sa akin. Ang tanga-tanga ko! Ang puso ko… tumitibok nang sobra. Napapalingon ako sa dagat, tinitingnan ang alon… pero ang tingin ko, pabalik sa kanya.
Pagkatapos ng ilang minuto, nakapag-ayos kami ng mga inumin, at sabay kami tumayo. Ako, hawak ang bayong ng isda, siya hawak ang gitara at baso. Parang may magic sa paligid.
“Jam…” sabi niya, at natigil ang lahat sa paligid.
“Ah… oo… Ferox,” sagot ko, halos nanginginig.
“Salamat sa tulong mo,” wika niya, at biglang napangiti siya.
“Ah… oo, Ferox… walang anuman,” bulong ko, at biglang napasigaw sa sarili ko. “Aaaahhhh, ang gwapo niya!”
At doon, sa ilalim ng ilaw ng bar, sa halakhak ng tao, at sa simoy ng hangin ng Isla Milagrosa, naramdaman ko… naramdaman ko ang unang tunay na kilig. Ang kilig na nakakatawa, nakakaalis ng isip, pero sobra ang saya.
Nagkatinginan kami, nagkatitigan, at kahit na alam kong parang tanga ako sa harap niya, hindi ko mapigilan. Oo, tanga talaga ako, pero… kilig! At sa bawat tawa, sa bawat simpleng sagot, sa bawat tingin, parang unti-unti kaming nagiging bahagi ng isa’t isa.
At habang hawak ko ang bayong ng isda, at siya hawak ang gitara, ramdam ko… ramdam ko na hindi ito basta araw sa tabing-dagat. Ito ang araw na nagsimula ang kwento namin. Ang kwento ng dalawang pusong halos bago lang magkakilala, pero sobrang kilig at sobrang tamang timpla ng kalokohan at damdamin.
Hindi ko alam kung ilang beses ako napatawa at ilang beses ako napaiyak sa kilig, pero alam ko… alam ko na sa bawat halakhak at bawat ngiti niya, parang may himig na nabuo sa puso ko. At yung himig na iyon… ay para sa kanya, kay Ferox...
At habang pauwi ako sa bahay namin, hawak ang natitirang isda, huminga ako nang malalim at nagbulong sa sarili.
“Grabe… bakit ganito ka gwapo, Ferox… at bakit ganito ka rin kabait? Ang puso ko, parang lulundagin ang dagat… at ayoko nang bumangon sa kilig.”
- Writer
