ตรึงตรวน

มออ มอออ ควายตัวใหญ่ วิ่งมาทางเธออย่างบ้าคลั่ง "อุ้ย ว๊ายยยย" หญิงสาวรีบวิ่งหนีไปตามคันนาด้วยความเร็ว เพราะควายตัวนั้น วิ่งจนพื้นสะเทือน ใกล้เธอเข้ามาแล้ว ระยะทางดูใกล้ไกลสลับกัน จนเธอต้องเอาตัวรอด กระโดดลงคันนาข้างๆ กระเป๋าลากโดนทิ้งไว้ข้างทาง "อร๊ายยย" หญิงสาวที่เลอะโคลนตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่มีพื้นที่ว่างเลยสักนิด กำลังยืนขึ้นสะบัดโคลนตมออกจากตัว "คำเอี่ยม เอ็งจะรีบไปไหนวะ" เสียงทุ้มเรียกควายตัวเองแล้ว รีบเดินมาจูง ควายของเขา แต่สายตาเขาเห็นมนุษย์โคลนกำลังจัดการกับตัวเอง กรีดร้องเสียงดัง "อี๋ ฉันจะฆ่าแกไอ้ควายตัวยักษ์" พรีมกรีดร้อง ชี้ไปที่ควายอย่างโมโห "นี่ พูดให้มันดีๆหน่อย เซ่อซ่าตกลงไปเอง"เฮียอินทร์ ตะโกนด่าหญิงสาวกลับ ที่กล้ามายุ่งกับควายตัวโปรดของเขา "กรี้ดดดดด อย่ามาว่าฉันแบบนี้นะ"เสียงแหลมรีบด่ากลับ "นายจะรับผิดชอบยังไง ควายของนายมาไล่ควิดคนอื่นแบบนี้" "ก็เอ็งเซ่อซ่าเองไม่ใช่เหรอ"เขาดูไม่สนใจเธอสักนิด พยายามดึงเชือกเจ้าคำเอี่ยมให้กลับไปทางเดิม "ไม่ใช่ ฉันเดินของฉันมาดีๆ นะยะ"เสียงแหลมยังคงเถียงไม่หยุด ในเมื่อเธอเดินมาดีๆ ของเธอแท้ๆ แต่ควายหลุดมาจากทางไหนไม่รู้ พอเห็นอีกที ควายก็เข้าใกล้เธอมาแล้ว "เฮอะ เสียเวลา ไปเถอะคำเอี่ยมลูกพ่อ"มือหนาลูบหลังของคำเอี่ยม ให้เดินตามเขาไป "กลับมาเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะฆ่าพวกแก"ร่างบางเปื้อนโคลนยังร้องตาม อย่างไม่พอใจ จะเดินขึ้นคันนาก็ลำบาก เพราะโคลนเริ่มดูดขา ขยับแทบไม่ได้ "ไปควิดยัยนี่สักทีไหม"เฮียอินทร์ทำท่าจะปล่อยควายมาทางเธออีกครั้ง มองเจ้าของเสียงแหลมอย่างยียวนกวนประสาท พร้อมกับปล่อยเชือกจูงเจ้าคำเอี่ยมของเขา มอ มอ เจ้าคำเอี่ยมก็เชื่อฟัง เดินมาหาเธออย่างตั้งใจ ควายตัวใหญ่เดินใกล้เข้ามา เพียงแค่ไม่กี่ก้าวก็จะถึงเธอแล้ว แต่ตอนนั้นแรงฮึดมาจากไหนไม่รู้ เดินขึ้นมายืนบนคันนาได้อย่างรวดเร็ว "หยุดนะ กรี้ดดด"พรีมรีบหิ้วกระเป๋าลาก วิ่งหนีควายตัวนั้นทันที ถึงจะทุลักทุเลไปหน่อยก็เถอะ "กรี้ดด จับควายของนายไว้ดีๆ สิ" เจ้าคำเอี่ยมยังไม่หยุดวิ่งไล่เธอ พรีมทั้งวิ่งหนี ทั้งมองด้านหลังอย่างระแวดระวัง "เอ็งอยากฆ่ามันไม่ใช่เหรอ เอาสิๆ"เฮียอินทร์ยังคงสนุกกับการได้แกล้งเธอ เดินตามควายของเขา แล้วปล่อยสายจูง ให้เจ้าคำเอี่ยมเดินอย่างอิสระ "หยุดเดี๋ยวนี้นะ"พรีมยังคงตะโกนด่าไปข้างหลัง จนเจ้าคำเอี่ยมหยุดเดินกินหญ้าอยู่แถวนั้น ไม่ได้สนใจเธอ แต่ใครจะไปสะใจเท่าเจ้าของควายที่ยืน เท้าสะเอวมองหญิงสาวร่างบางที่เปื้อนโคลน วิ่งลากกระเป๋าเดินทางหนีเขาไปทางนั้น ใบหน้าหล่อเข้มที่ยกยิ้มมุมปาก อยู่อย่างนั้นเขาหันกลับไปสนใจเจ้าคำเอี่ยม แล้วพากลับเข้าฟาร์มของเขา