บ่วงเร้นรัก

EP. 01  ปทุมมาลย์หรือบัว หญิงสาวเพิ่งก้าวเข้าสู่วันคล้ายวันเกิด อายุครบ 28 ปีเต็มบริบูรณ์ในวันนี้ เธอตื่นขึ้นมาใส่บาตรพร้อมกับคนเป็นลุง ที่เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่อายุได้เพียง 10 ขวบ เนื่องจากบิดาและมารดาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ คุณลุงที่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของคุณแม่ก็ไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไร เป็นแค่ข้าราชการบำนาญคนหนึ่ง ที่มีภาระหนี้สินมากมาย เพราะบุตรชายที่ไม่เอาไหน วันๆ เอาแต่เมาเหล้าเล่นการพนัน จนคนเป็นพ่อตามชดใช้ไม่ไหว พอนานๆ เข้าก็ต้องเอาบ้านไปจำนองกับธนาคาร ตอนนี้ก็ได้แต่รอเวลาให้ทางธนาคารยึด โดยที่กฤษณะผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชายของหญิงสาวไม่ได้รู้สึกทุกข์ร้อนใจเลยแม้แต่น้อย ปทุมมาลย์เสียอีก ที่ต้องเจียดเงินส่วนของตัวเอง ที่เก็บเอาไว้มาเลี้ยงดูคุณลุง แต่ก็ไม่วายถูกพี่ชายตัวดีแย่งชิงไปเล่นการพนันจนหมด เงินบำนาญของชายวัยเกษียณ ที่ได้แต่ละเดือนก็ไม่เคยได้ใช้ หลังๆ หญิงสาวจึงต้องแอบให้ ไม่อย่างนั้นคุณลุงของเธอ คงไม่มีวันมีเงินไปซื้อข้าวกินแน่นอน จากคนที่ดิ้นรนเพื่อตัวเองมาตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่น ปทุมมาลย์ทำงานทุกอย่างตั้งแต่เรียนยังไม่จบ หวังจะส่งตัวเองให้เรียนสูงๆ หนีความลำบากที่เป็นอยู่ มาจนวันนี้เธอได้ทำสำเร็จแล้ว หญิงสาวจบการศึกษาระดับปริญญาโท ในมหาลัยเปิดชื่อดังแห่งหนึ่งของเมืองไทย ด้วยเงินของตัวเองที่เก็บหอมรอมริบ จะว่าไป... หากเธอพาตัวเองออกมาซื้อบ้านหลังเล็กๆ นอกชานเมืองสักหลัง ก็คงไม่ถึงกับลำบาก แต่เธอไม่สามารถทิ้งคนเป็นลุงที่แก่ชรา ให้อยู่กับพี่ชายตามลำพังได้ เพราะดูแล้วน่าจะลำบาก “คุณลุงคะ วันนี้ครบรอบวันเกิดของบัว คุณลุงอวยพรบัวหน่อยนะคะ จะได้เป็นสิริมงคลกับชีวิตบัวค่ะ” คนสูงอายุมีรอยยิ้มบนใบหน้า ที่อย่างน้อยก็มีหลานสาวคนนี้ ที่ยังเคารพตนอยู่และยังหาเลี้ยงให้อยู่สบาย ถ้าจะหวังพึ่งบุตรชาย คงได้ไปนอนข้างถนนเข้าสักวัน “ลุงก็ไม่มีอะไรจะให้บัวนะ ลุงขอให้หลานสาวคนนี้เจริญยิ่งๆ ขึ้นไป เจอแต่คนดีๆ เจอเนื้อคู่เร็วๆ ล่ะ ลุงอยากจะเป็นตาแล้ว” คนอวยพรไปพลางยิ้มไปพลาง ปทุมมาลย์เสียอีกที่หน้าหงิกงอ เธอไม่ชอบใจนักสำหรับคำอวยพรประโยคหลัง เพราะเธอเห็นนิสัยของพี่ชายมาตั้งแต่เด็ก ก็ขยาดกับผู้ชายเสียแล้ว ไหนจะบรรดาผู้ชายของเพื่อนร่วมงานอีก ที่แปลงร่างเป็นสัตว์ชนิดหนึ่ง ชอบหากินบนหลังของตัวเมีย บางคนใจดีถึงกับแจกหมัด ศอก และเข่ามาให้เห็นอยู่บ่อยๆ “ไม่เอาค่ะคุณลุง บัวจะอยู่กับคุณลุงจนแก่เฒ่าไปเลยค่ะ บัวจะดูแลคุณลุงเอง” “ขอบใจมากนะบัว ทั้งๆ ที่ลุงก็ไม่ได้ดูแลบัวอย่างดี แต่บัวก็ดีกับลุงมาก” “คุณลุงคิดมากอีกแล้วนะคะ คุณลุงดูแลบัวอย่างดีเลยล่ะค่ะ ลองคิดดูนะคะหากคุณลุงไม่เลี้ยงดูให้บัวเป็นคนดี แล้ววันนี้จะมีมหาบัณฑิตปทุมมาลย์เหรอคะ” เธอเอาคางสบกับเข่าของคุณลุงแล้วหลับตาพริ้ม มีความสุขกับความสำเร็จของตัวเองที่ได้มา คุณลุงวัชระเอามือที่เหี่ยวย่นตามอายุ ลูบผมของหลานสาวอย่างรักใคร่ ถ้าบุตรชายตนเองมีนิสัยได้สักครึ่งของปทุมมาลย์ก็คงจะดี คิดๆ แล้วน้ำตาของคนสูงอายุ ก็ไหลโดนแก้มของหลานสาวที่นั่งซบอยู่ “คุณลุงร้องไห้ทำไมคะ ร้องไห้อีกแล้วนะคะ คุณลุงอยากได้อะไรหรือเปล่าคะ เดี๋ยวบัวจะจัดการให้ค่ะ” “ลุงร้องไห้เพราะความดีใจ หากพ่อแม่เรายังมีชีวิตอยู่ พวกเขาคงภูมิใจเหมือนที่ลุงภูมิใจ เงินของหนูที่หามาได้จากหยาดเหงื่อ เก็บเอาไว้ใช้เถอะลูก ลุงคงไม่มีปัญญาซื้ออะไรให้บัว” “โธ่... คุณลุงคะ อย่าคิดมากสิคะ เงินบัวก็เหมือนเงินคุณลุงนั่นแหละค่ะ” “ดีเลย ถ้าเงินแกเหมือนเงินพ่อฉัน ก็เอามาสักสองหมื่นสิ จะไปแก้มือสักหน่อย” “หยุดนะตาณะ แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ จะไม่มีที่ซุกหัวนอนอยู่แล้ว!” คนเป็นพ่อตวาดลูกชายเสียงดังลั่น แต่ก็ไม่ได้ทำให้กฤษณะรู้สึกอะไรเลย กลับตรงไปกระชากกระเป๋าถือของคนเป็นน้องมารื้อค้น คุณวัชระทนดูไม่ไหว ก็เข้าไปทุบตีบุตรชายของตัวเอง แต่แรงคนแก่มีหรือจะสู้คนหนุ่มได้ แค่กฤษณะผลักนิดเดียว ร่างก็เซจวนจะล้ม ดีที่ปทุมมาลย์เข้าไปรับไว้ทัน “ปล่อยเขาไปเถอะค่ะคุณลุง ในกระเป๋านั่นไม่มีเงินสักบาท และที่ตัวของบัวก็ไม่มีเช่นกัน เพราะบัวไม่เคยพกเงินติดตัวมากๆ เลยค่ะ ตั้งแต่โดนมือดีย่องไม่เว้นแต่ละวัน!” หญิงสาวยืนยิ้มเยาะไปยังผู้ชายสำมะเลเทเมา ที่ไม่สบอารมณ์เพราะรื้อค้นแล้วไม่พบเจออะไรเลย เมื่อหาจากน้องสาวไม่เจอ กฤษณะก็หันมาทางคนเป็นพ่อต่อ “ผมต้องการเงินสองหมื่น เดี๋ยวนี้! และตอนนี้!” “จะไปเอามาจากไหนล่ะตาณะ ลำพังเงินบำนาญของพ่อแต่ละเดือน พ่อยังไม่เคยได้ใช้เลย” “เงินบำนาญกระจอกนั่น ใช้วันเดียวก็หมดแล้ว จะอะไรหนักหนา นั่นไงหลานสาวคนเก่ง ขอมันมาให้ผมสิ!” “ออกไปจากบ้านฉันนะตาณะ ฉันจะคิดว่าไม่มีลูกอย่างแก ออกไปเดี๋ยวนี้!” “โธ่โว้ย! ออกไปก็ได้วะ ไม่ได้อยากอยู่นักหรอกบ้านสับปะรังเคอย่างนี้!” กฤษณะเดินหัวเสียออกไป ปล่อยให้คนเป็นพ่อน้ำตาไหลอาบแก้ม เสียใจที่ตัวเองเลี้ยงลูกไม่ได้ดี ทั้งๆ ที่พยายามบ่มสอนอบรมนิสัยมาตลอด แต่เด็กไม่รักดี สอนยังไงก็ไม่รักดี จนต้องทำใจ