Suzan Atasoy
Aradan geçen bir hafta boyunca Sidar neredeyse eve sabaha karşı gelir olmuştu. Ne kadar zor zamanlardan geçtiğini gözlerindeki yorgunluktan ve sessizliğinden anlayabiliyorum. İçlerine sızmış olan hain, kafasını o kadar çok kurcalıyordu ki hiçbir şey gözü görmüyordu.
Ya da başka bir şey varsa bile bana belli etmiyordu bilmiyorum.
Yatakta öylece uzanmış tavana bakarken, banyodan çıktım ve yanına geldim. “İyi misin Sidar?” Diyerek merak içerisinde sordum. Ardından bir dizimi yatağa yaslayıp kalçamı da yatağa koyarak yanına yerleştim.
Yorgun gözleri üzerime çevrildi. Sabahın ilk saatleriydi ve belki de uyumamıştı bile. Ben tuvalete gitmek için kalkmıştım.
“Pek iyi olduğunu söylenemez güzelim, her şey öyle üst üste geliyor ki belirsizlik artık iyice yıpratmaya başladı ben
