เติ้งเทียนอวี้หลุบตามองต่ำ นั่งนิ่งไม่ขยับ ทว่าปลายหางตายังคงเหลือบมองหญิงชราที่ใบหน้าบึ้งตึง เฉินปี้ฉินยกชาขึ้นดื่มดับอารมณ์ของตนเอง กลิ่นหอมของชาชั้นดีฟุ้งกระจายไปทั่วโพรงปาก พลันทำให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวดับลงไปมาก
"ดี!!!...ดี!!!...คนก็หายไปแล้ว เรื่องราวต่อไปจะเป็นอย่างไรก็ไม่รู้ เสี่ยวซานเป็นเหลนย่าจริงหรือเปล่าก็พิสูจน์ไม่ได้แล้ว เสี่ยวอวี้สายเลือดย่อมมีความผูกพันของสายเลือด เพียงแค่เห็นหน้าเด็กคนนั้น ย่าก็ทั้งรักทั้งเอ็นดู ก็ว่าแล้วเชียวเสี่ยวซานหน้าตาคุ้น ๆ เหมือนกับทวดของเขาไม่มีผิด ทั้งโครงหน้ายังเป็นโครงหน้าของคนสกุลเติ้ง หลานดูเอาเถอะเด็กคนนั้นเหมือนหลานถึงเจ็ดส่วน เฮ้อ...อย่างไรก็ต้องไปตามหาเหลนย่ามาให้ได้"
"ผมทราบแล้วครับ ผมสั่งให้มู่เฉินไปตามหาแล้วครับ"
"ดี...ย่าจะรอฟังข่าวดี อาลี่มาประคองฉันขึ้นข้างบนเถอะ ฉันอยากนอนพักแล้ว" แม่บ้านลี่มองหน้าเติ้งเทียนอวี้ครั้นเห็นว่าชายหนุ่
