การตามหาคนที่ไม่มีความสำคัญในเซียงไฮ้ ไม่ใช่บอกว่าจะหาก็หาได้ง่าย ทั้งรูปถ่ายภาพวาด หรือข้อมูลใด ๆ ไม่มีเลย ต่อให้เป็นนักสืบเอกชนก็คงตามหาไม่พบเช่นกัน เติ้งเทียนอวี้แทบจะไม่กล้ากลับบ้านตนเองแล้ว ทุกครั้งที่กลับบ้านเขาก็ต้องเจอกับสายตากดดันของคนเป็นย่า เฮ้อ...ไม่รู้ยัยบ้านนอกนั่นไปมุดหัวอยู่ที่ไหน หรือว่าจะกลับบ้านนอกไปแล้ว หากอยู่ที่เซียงไฮ้ เขาตามหามาสามเดือนแล้ว ยังไงก็ต้องเจอบ้างแล้วละ
"บางทีเธออาจจะกลับบ้านนอกของเธอไปแล้วก็ได้นะครับ" เฉินปี้ฉินโมโหจนมือสั่น เติ้งเทียนอวี้รีบเข้าไปกอดคนเป็นย่า ซบหัวตนเองลงกับอกของเธอ พลางออดอ้อนเหมือนครั้งที่ตนเองเด็ก
ต่อให้โมโหเพียงใด แต่ในเมื่อหลานชายออดอ้อนเช่นนั้นแล้ว เฉินปี้ฉินจะยังแง่งอนอยู่ได้อย่างไร นับไปแล้วตั้งแต่ที่สามีเธอจากไป เพราะถูกฆ่าตายหลานชายคนนี้ก็เหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาไม่ช่างอ้อน ไม่ช่างพูดกลายเป็นคนเย็นชาและแทบจะไร้หัวใจ
