CHAPTER 20
NAPALITAN ang pangulila ko kay Regor ng kasiyahang walang kapantay sa piling nang anak ko. Isang linggo ang lumipas pero tila parang taon kung dinadamdam ang pagkawala niya.
I was trying to be reasonable inspite of the conflict we had the last time we’ve met. Pero sa tuwing naalala ko kung papano ko siya nadurog sa katotohanang sinabi ko ay pilit kong pinapaintindi sa sarili kong maghihintay ako.
Sa nakalipas na linggo ay unti unting gumagaan ang pakikitungo sa akin ng mga kaibigan ni Regor. It seems like there was a magic and suddenly their outside perspective about me became clearer and gentle.
“Mommy?” My son called me.
Natigilan ako sa pagmumuni sa labas ng balcony at nilingon siya. When I stared at his eyes, I felt like I’m staring at my mother. Kuhang kuha niya ang pi
