Yattığım odanın aralıklı kapanmış kapısından sızıyordu, Halil Efe'nin bağlamasının sesi. Uyurken yanı başımda uyuyan Emine oradan alınmış, yalnız başıma daha rahat uyuyabilmem için Halil Efe'nin çocukluk yatağıyla hemhal olmuştum. Toparlandığımda üzerimde halen Halil Efe'nin kıyafetleri vardı. Günlerdir hastanede bunları giymiş, eve geldiğimde de yorgunluktan ve Emine ile ilgilenmekten değiştirmeye fırsat bulamamıştım. Ellerimi yatağın kenarlarına dayayıp, bacaklarımı aşağı sarkıttım. Kulağıma değen türküyü tanıyordum; çok uzaklarda kalmış anılarımdan birinden el sallıyordu bana. Odamın penceresinden bahar rüzgarının peşine takılmış bir halde sızardı içeri, saplanırdı kalbime. Ayaklanır, pencereden başımı uzatır, parmak ucumda olabildiğinde yaklaşırdım Halil Efe'nin odasının penceresine...
