Berivan'dan
Depodan çıkınca tam olarak ne hissetmem gerektiğini bilememiştim. Mirzaya acımalı mıydım yoksa hiçbirşeyi umursamadan arkamı dönüp gitmeli mi ?
" Kendini nasıl hissediyorsun." diyen Polata döndüm.
" Bilmiyorum rahatlamakla üzülmek arasında gidip geliyorum. Çok saçma değil mi, bana bunları yapan adama resmen üzüleceğim." dedim gözlerim dolu bir şekilde.
Polat önce bana sıkıca sarıldı çenesini başımın hizasına dayadı ve konuşmaya başladı.
" Saçmalama filan değil Berivan. Sen o kadar nasif, o kadar masum ve iyi niyetlisin ki saba kötülüğü dokunan Mirzaya bile üzülüyorsun. İşte senin farkın bu, seni diğerlerinden özel kılan bu." dediğinde şaşırdım. Benim hakkımda böyle mi düşünüyordu gerçekten?
" Ne yani sen benim salak, aptal ya da saf olduğumu düşünmüyor musun ? " dedim me
