Berivan'dan
Trabzon'daki günlerim şimdiden güzel geçmeye başlamıştı. Henüz geleli 2 gün olmuştu. Fakat ben bu iki günde iliklerime kadar hissetmiştim huzuru. Zeynep, Meryem ve Hatice teyze buraya alışmamda bana çok yardımcı oluyorlardı.
Fadime nineyse Polatla beni sürekli birbirimize yakıştırdığıyla alakalı imalarda bulunuyordu. Bu durum bir taraftan komiğime gidiyordu diğer taraftan da utanmama neden oluyordu. Sonuçta Polat bey bana sadece yardım etmişti. Ötesi yoktu. Olamazdı da.
Benim derdim bana yeterdi. Başkasının başını belaya sokmaya gerek yoktu. Hem biz diye birşey olsa bile başımda Mirza gibi bir bela varken Polatla mutlu olamazdık. Ben bu aileye beladan başka birşey getirmezdim. Şimdiye kadar bu aile bana hiçbirşey sormamışlardı hayatımla ilgili. Bazen hata mı yaptım diye dü
