บ่วงรักจากธาม

‘พี่เดือน พี่ธาม รอน้องย่วย’ ‘ปั่นไวๆ สิ จักรยานก็มีตั้งสี่ล้อ มากกว่าคนอื่นอีก’ ‘น้องขาสั้น’ น้องน้อยตัวเล็กสุดเถียงไม่ลดละ ‘ธามไปก่อนเลย เดือนจะรอน้อง’ ‘ไม่เอา ธามจะรอเดือน’ เด็กชายตัวสูงเก้งก้างพูดเอาแต่ใจ ชำเลืองมองเด็กหญิงวัยสี่ขวบอย่างหงุดหงิด ก่อนปลดเชือกจากจักรยานตัวเองไปผูกกับจักรยานสีชมพูคันเตี้ยพลางบ่น ‘จะตามมาด้วยทำไมก็ไม่รู้’ ‘ไปเที่ยวย่วย’ คนตัวเล็กยิ้มจนตาหยี เมื่อพี่ชายไม่ตอบก็หน้าเสีย หันไปมองพี่สาว ‘ไปสิ เดี๋ยวพี่ปั่นรอ’ เด็กชายเงยหน้าขึ้น หลังผูกเชือกจักรยานเสร็จ “เดือนปั่นไปก่อนได้เลย เลย ธามจะลากจักรยานเต่าตามไป’ เพราะรีบอยากไปเก็บภาพพระอาทิตย์ตกให้ทัน เด็กชายธามจึงต้องลากน้องน้อยตัวภาระไปให้เร็วที่สุด จักรยานสามคันของเด็กน้อย ปั่นตามกันไป บนเส้นทางเล็กหลังหมู่บ้าน เป็นภาพที่ชินตาชาวบ้านในละแวกนี้ แต่วันนี้ดันมีเหตุการณ์ ‘โฮ่งๆ ๆ’ จู่ๆ สุนัขจรจัดในสวนมะพร้าวกรูกันเข้าหาเด็กๆ ‘กรี๊ดๆ’ น้องน้อยสุดแหกปากร้องด้วยความตกใจ เพราะสุนัขพุ่งเข้าหารถคันเล็กสุด ‘ยัยน้อง!’ ธามพุ่งเข้าไปถีบตัวที่กำลังจะฝังเขี้ยวลงแก้มกลมอย่างหวุดหวิด ก่อนถลาเข้าไปกอดร่างเล็ก ส่วนไอ้ตัวที่เหลือกระโจนเข้าใส่เหมือนพวกมันโมโหแทนจ่าฝูง ‘โอ๊ย!’ ธามโดนมันกัดจนได้กลิ่นเลือดคละคลุ้ง เขาเจ็บจนต้องหลับตา กัดฟันแน่น แม้สติจะเลือนราง แต่ยังป้องกันน้องน้อยไว้ในอ้อมแขน ธามปรือตามอง ผ่านสายตาพร่ามัว ‘เอ๋งๆ ๆ’ ‘ไปนะไอ้หมาบ้า ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย’ เด็กหญิงคนโตคว้าได้ไม้ รีบวิ่งเข้ามาไล่สุนัขที่กำลังขย้ำแผ่นหลังเพื่อน ชาวบ้านรีบวิ่งเข้ามาช่วย จนในที่สุดก็ไล่สุนัขไปได้หมด ‘ธามเป็นไงบ้าง ฮือๆ’ เสียงเดือน ‘เดือนโคตรเท่อะ เหมือนนักรบหมาป่าเลย’ เด็กชายส่งยิ้มฝืนๆ ก่อนสติจะมืดมน ยายน้องสะอื้นไห้ด้วยเสียขวัญ เนื้ออ่อนยังบางใสไร้รอยขีดข่วน มีเพียงแววตาที่สะท้อนความหวาดกลัว มือเล็กค่อยๆ ยื่นไปอังจมูกเด็กชายด้วยความไร้เดียงสา