Race of chef's

14.bölüm

"Güzel biri!" dedi Umut ama bu beklediğim son şey bile değildi.

"Doğru!" dedi Araf .

"Ya siz ciddi misiniz?" Selin sinirle konuştuğunda ben hala şok içinde idrak etmeye çalışıyordum.

"Süre bitti!" diye Gizem bağırınca Araf kartı masaya bırakıp güldü.

"Oynamak istemiyorum." Selin bağırıp arka bahçeye doğru gidince Umut'ta arkasından arka bahçeye gitti.

Masada dört kişi kalmıştık. Kimse konuşmadığı için sıkılınca Araf konuşmaya başladı.

"Bu hafta takım oyunları başlayacak . Her takımda iki kişi olacak şekilde üç takım olacak ve hafta sonunda kaybeden takım elemeye kalacak. Artık her hafta kura ile iki kişi yarışacağız ve en az oyunu alan takım elenecek. Kalan dört kişi takım oyununa devam edecek en sonunda da kalan iki kişiden biri kazanacak. Yani bu demek oluyor ki kuralar her takımda bir kız ve bir erkek olacak şekilde çekilecek. Aslında gruba atmışlardı ama bazıları mesajlarıhiç okumadığı için özet geçmek istedim." dedi Araf.

"Kardeşim bazıları hiç okumayıp anlamamış ben okuyup anlamadım , sağ ol özetlediğin için." dediğinde hepimiz büyük bir kahkaha attık.

"Bence bu hafta yarış açısından çok eğlenceli ve kıyasıya olacak . Hızlı eleme düellolarında ben yarıştığımı pek hissetmedim. Kaç aydır buradayız ben daha bir kez yarıştım." dedim .

"İlk çıktığın oyunda kazandığın için eleme oyunlarına çıkmadın ." ben mi kazandım sen mi kazandırdın acaba Araf'cığım.

Evet kazanmıştım ben, neden kendime bunu yapıyordum. O mükemmel yemek yapsa bile ben kazanırdım belki de, çünkü ben zaten harika yemekler yapan birisiyim. Eğer bu bir oyundan ibaretse bile bu oyunu oynamak için ben seçildim kötü yemek yapsaydım ya da başarısız biri olsaydım ben hiç seçilirmiydim? Sen harikasın Enfal öztürk yoluna devam et. Dedim kendi kendime..

"Her neyse uzun bir gece oldu ben odama gidiyorum ." dedim ayağa kalkıp. Masanın altında ki ayakkabılarımı da alıp yalın ayak eve doğru koştum . Arkamdan gülme sesleri gelince evin kapısında durup bende güldüm . Arkama baktığımda onlarda kalkmıştı . Araf ve Enes evlerine doğru giderken Gizem yanıma yetişmişti. Koskoca evde üç kız kalmıştık tabi birde ekip arkadaşları da vardı.

Tam eve girecekken tekrar arkama baktığımda Araf karşı evin kapısına yaslanmış bana bakıyordu. Elini yavaşça kaldırıp bana el sallayınca gülümseyip içeriye girdim ve kapıyı kapatıp arkasına yaslandım. Yüzümde ki büyük gülümsemeye engel olmazken sorgulamadan sadece anı yaşamaya odaklandım . Kalbimin ritmi hızlanınca da hızla kendime gelip odama çıkarken kendi kendime söyleniyordum.

"Farklı duygular yasak bana !" yasak...