“Monnette,” tawag ni mama sa akin. “Bakit nand’yan ka pa?”
“Nagpapahangin lang,” tugon ko.
“Hindi ka rin ba makatulog?” Lumapit siya sa akin at tumayo sa aking tabi dito sa veranda. “Ako kasi hindi makatulog, eh. Parang ayaw tanggapin ng utak ko na narito tayo sa bahay na ito,” wika pa niya.
“Hindi naman totaly sa kanila ang bahay na ito ‘di ba? Sa tatay pa rin ni Sarah ito ipinamana lang sa kanya,” saad ko.
“But still hindi ko pa rin ma-imagine,” parang kinikilabutang ani mama pa. “Tumira rin sila dito, lalo na si Sarah dito s’ya lumaki. Parang nakikita ko sila dito or talagang praning lang ako.”
“Nasa kulungan na sila, ma. At hindi na sila makakalabas ng kulungan kahit kailan.”
“I know at sana hinding hindi na nga. Inaayos na rin ng daddy mo ang mga isasampang kaso sa mag asawang i
