Marami ang naging sugatan sa mga ka-grupo nina Jared at malaki ang aking pasasalamat dahil walang nasawi ng dahil sa katigasan ng ulo ko ng araw na iyon.
At bilang ganti ay tumutulong ako sa pag aasikaso sa kanila. Mula sa paghahanda ng kanilang makakain hanggang sa mga gamot na kanilang kailangan. Doon man lang ay maibsan ang guilt na nararandaman ko.
“Can I come in?”
Tipid akong ngumiti kasabay ng pagtango. Katatapos ko lang magpalit ng diaper ni Baby Mj at magpadede na rin.
“P’wede ko ba s’yang buhatin?” tanong ni Jared na titig na titig sa aming anak.
Aming anak…
Parang biglang hinaplos ng mainit na palad ang puso ko.
“Oo naman! Bakit hindi,” sagot ko.
Binuhat ko si Baby Mj at ibinigay iyon sa kanya. Nakakatuwang pagmasdan si Jared dahil sa paraan nito ng paghawak sa aming anak
