Askerin Kırmızısı +21

Motorun uğultusu kabini dolduruyordu. Selin, başını pencereye yaslamış, dalgın dalgın bulutları izliyordu. Hem heyecanlı hem de tedirgindi. Bu onun için yeni bir başlangıçtı. Aniden yanına yaklaşan gölge, içindeki sessizliği bozdu. Duyduğu sert ve buyurgan olan sese doğru irkilerek döndü. “Burası benim koltuğum,” dedi adam. Selin, başını çevirmesiyle, gözlerinin tam hizasında keskin bir çene hattı belirdi. Koyu renk gözler... Ve yakından gelen etkileyici sıcak bir koku… Adamın her şeyi gibi giyimi de baya dikkat çekiciydi; siyah gömlek, bileğinde pahalı bir saat, ellerinin üzerindeki damarları bile dikkat çekecek kadar belirgindi. Selin anlık duraksarken kendi kendine “Offf, bu nasıl bir koku,” düşündü. İstemsizce gözleri adamın göğüs açıklığına kaydı. Aniden “Saçmalama kızım ne yapıyorsun,” diye kendi kendine söylendi ve hemen kendine geldi. Hafifçe öksürüp yüzünü ifadesiz bir hale getirip tek kaşını hafifçe kaldırdı. Ciddi ve mesafeli ses tonuyla “Bildiğim kadarıyla uçağın sahibi sen değilsin. O yüzden, bu kadar iddialı konuşmana da gerek yok bence,” dedi. Adam, kızın her ne kadar sert durmaya çalışsa da kendisine beğeniyle bakan bakışlarını yakalamıştı ve hoşuna gitmişti. Dudağı hafifçe kıvrılırken yavaşça kızı süzüp bir anlık duraksadı. Tek kaşını kaldırıp hafif alaycı bir tonda “Biniş kartı… Oturacağın yeri gösterir. Ve gördüğün üzere burası bana ait,” diyerek elindeki biniş kartını kızın gözlerinin hizasına kadar gözüne sokarcasına yaklaştırdı. Cümlesinin her kelimesindeki heceyi vurgulayarak konuşmuştu. Bunu duyan Selin, sinirini kontrol altına almak istercesine derince bir nefes içine çekerken, ağır hareketlerle kemerini çözdü. Kalkıp yana geçerken vücudu hafifçe ona değdi. Oluşan temas ile adam istemeden derin bir nefes alırken, kızın yüzüne çarpan saçları ile burnuna amber ile karışık vanilya gibi ince bir parfüm kokusu geldi. Gözleri istemsizce anlık kapanırken derin bir nefes içine çekti, hızla aldığı nefesi bıraktı. Kız sinirle yerine sertçe oturduğunda, tahammülsüzce gözlerini açtı. Yavaşça başını sağa çevirip gözleri kızın yüzüne, oradan saçlarının altın gibi parlayan tellerine kaydı. Nedense bu kızla atışmak onun hoşuna gitmişti. Boynunu hafifçe kütletirken gözlerindeki muzip bakışları sildi. Ciddi ve sert ses tonuyla, “Bazı insanlar… kendi yerlerini hiç bilmez,” diyerek kızın duyacağı şekilde mırıldandı. Selin duyduğuyla başını naifçe köpek yavrusu gibi yana eğip, gözlerini kısıp ona baktı. Bir çocuğun tatlı ama sinirli edasıyla “Bazı insanlar da… haddini hep aşar,” diye naifçe mırıldandı. Duyduğuyla adamın dudağında hafif bir gülümseme olurken öylemi der gibi alayla kaşını kaldırırken umursamaz bir edayla önüne döndü. Sonra birbirlerine hiç bakmadılar. Uçuş, sessiz bir gerginlik içinde geçti. "Sayın yolcularımız, uçağımız birazdan inişe geçecektir. Lütfen koltuklarınızı dik konuma getiriniz, masalarınızı kapatınız, emniyet kemerlerinizi bağlayınız ve elektronik cihazlarınızı kapatınız veya uçak moduna alınız. Tuvaletleri kullanmayı bırakınız. Teşekkür eder, iyi bir iniş dileriz." Anons yapıldı ve tekerlekler piste değdiğinde sabırsızca bir süre daha uçağın park pozisyonuna geçmesini beklediler, kapılar açıldığında ikisi de aynı anda ayağa kalktı.