Berk’in öfkeyle çatılan kaşları; hiddetle inip kalkan göğsü hala bir şeyleri sindiremediğinin resmiydi. Ellerini yumruk haline getirmiş; öfkeyle sıkıyordu. Bana doğru adımlayacağı an geriye doğru gitmek için kendimi hazırladım ama buna gerek kalmadı.
Aslan Azhaf hışımla kapıyı açtığında Berk ona doğru bakmak zorunda kaldı.
“İçeri geç.”
Amcasının sesi, emir verir gibiydi. Bu yüzden ona itiraz edebileceğini pek zannetmiyordum.
Berk bana son bir kez ters ters bakıp, öfkesini içine gömerek içeri girdi. Bense hâlâ koridorda duruyordum. Aslan Azhaf’ın keskin bakışları beni bulunca aceleyle konuştum.
“İyi akşamlar…” dedim hızlıca.
Beni durdurmak ister gibi duraksasa da hiçbir şey yapmadı. Odanın önünden aceleyle geçip, asansöre bindim. Parmaklarım titrekti. Kalbim boğazımdaydı. Asansör aşağ
