Married to a Vampire Prince II: The Return of the Heiress

Chapter 15

-May-

Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Naestatwa lang ako dito sa gilid. Hindi rin ako makapagsalita. I only managed to let out a small squeal.

"Stephen." Tawag ko pero wala iyong naging silbi.

Pinunasan ni Stephen ang gilid ng labi niyang may dugo. Five minutes have passed but it felt like years. Hindi pa rin tumitigil sila James at Stephen sa pagpapalitan ng suntok at tadyak. Mukhang wala rin namang napupuruhan dahil naghihilom agad ang mga sugat nila. James is in his wolf form. It's the same grey-furred wolf that I've seen in the woods. Nanigas ang buong katawan ko. I tensed with the sight of their claws and fangs. Blood spluttered, tables and chairs crushed, everyone gaped at the two of them. All their faces are utterly shocked and some even in horror. Nang makahanap na ng tyempo, inawat na nila Charles, Andy at Blake ang dalawa.

They eyed each other ferociously, each determined to crush the other.

"What happened!?"

Napalingon kaming lahat kay Ms. Tania. Nagpabalik-balik ang tingin niya kila Stephen at James. Umiling siya sa dalawa. Kitang kita ang seryosong ekspresyon ni Ms. Tania. And from the looks of it, this will not be good.

"The two of you will come with me." She commanded in a hard tone. She looked stern and composed but her eyes are screaming angrily.

Marahas na hinila ni Stephen ang braso niya mula sa pagkakahawak ni Andy at sumunod na kay Ms. Tania. Binitiwan rin naman ni Blake si James at ganun rin ang ginawa nito. Their clothes are torned from their brawl exposing their god-like bodies. Omy! Wala na akong panahon para pagpantasyahan ang dalawang to! Jeez.

Lumabas silang tatlo sa dining hall. Doon ko lang napansin na pinipigilan ko na pala ang paghinga ko. I looked around and I saw that the whole place is destroyed. The grandious hall is no where. The whole place is a wreck. Ang mga estudyante ay nakatayo lang sa gilid at mukhang hindi pa nahihimasmasan sa mga nangyari. Maski ako rin naman. Bukod sa pag-aalaa ko kay Stephen, hindi rin maalis sa isip ko si James. I swear I knew him. But why the hell is he here? Worse, he caused a rampage. Bakit niya naman kaya gagawin to?

"May, okay ka lang?" Ngumiti lang ako kay Joannie.

"I'm fine." I assured her.

"Come on." Sumunod kaming lahat kay Angeli. Actually, gusto ko ng malaman kung ano ang nangyari kila Stephen. I'm really worried. Hindi ako mapakali.

Nakalabas na kami sa dining hall. Hindi ako sigurado pero mukhang didiretso na kami sa Havensblood. Walang nagsasalita sa amin at mukhang wala naman talagang may balak magsalita. Kahit si Blake tahimik rin. This is rather an uncomfortable silence.

Hindi ko na kaya ang katahimikan kaya nagsalita na ako.

"Saan sila dinala ni Ms. Tania?" tanong ko.

It took a minute or two until Charles spoke. We didn't stop our tracks hence we sill continued walking.

"She's taking them to the headmaster. Malaki ang gulo na ginawa nila. Kahit hari si Stephen, hindi pa rin siya pagbibigyan ng ama niya." sagot ni Charles.

"Paparusahan ba sila?" I asked dumbly. I already knew the answer but I wanted to hear it from them.

"Yes. They have to face the consequence." Mahinahon na sabi ni Carmela. She scooted closer to Charles and they held each others hands.

Punishment? Sana lang hindi malupit ang parusang yun.

"I still don't understand this." Seryosong sabi ni Joannie

"Don't think about it too much." Andy pulled his wife closer and kissed her forehead. Napangiti na lang din si Joanie at hinaplos ang tiyan niya.

"Wait. Nasaan si Adela?" Biglang tanong ni Angeli

Hindi ko rin nakita si Adela kanina sa dining hall. Hindi siya sumabay sa amin. Nasan kaya siya? Hindi ko na naisip na hindi na pala namin siya kasama dahil sa gulo ng nangyari kanina.

"I'm pretty sure she's with Raven." said Blake while smirking like a cheshire cat. I feel like he knew something that we don't know. Teka. Kasama ni Raven si Adela? Kilala nila ang isa't isa?

"Ang alpha? They know each other?" Naguguluhang tanong ni Angeli

Ngumiti lang ng nakakalibot si Blake. Minsan nakakatakot si Blake. Parang may split personality kasi siya. He's sometimes a boastful, egotistical and narcisstic jerk but there are also times that he acts creepy and mysterious, like he knew everything.

Hindi na kami nakapag-usap pa dahil nakarating na kami sa dorm namin. Nagpaalam lang si Charles dahil nasa Echantrisque ang dorm ng mga warlock.

Dumiretso na kami sa loob. Napansin ko doon na magkakatabi pala ang mga kwarto namin. Hindi ko alam kung bakit ngayon ko lang ito napansin. Sa bagay, ilang araw pa lang naman ako dito. Pinagigitnaan ang room ko nina Joannie at Angeli habang ang katabi naman ng room ni Angeli ay ang kay Carmela. Nasa tapat rin ng mga kwarto namin ang kwarto ng mga lalaki. Sa tapat ng room ko ang kay Stephen. Sa tapat ng kay Joannie ang kay Andy gayundin kay Angeli at Blake. Hindi ko lang alam sa katapat ng kwarto ni Carmela dahil wala naman dito si Charles kaya baka ibang bampira ang nasa tapat niyan.

We bid goodbye and we entered our rooms. Agad akong napasalampak sa kama ko. What the hell is happening with my life?

Ilang minuto lang akong nakatitig sa dingding hanggang sa napagdesisyunan ko ng tumayo.

Dumiretso na lang ako sa bathroom at naligo. After that, I changed to a tank top and cotton pajamas. Nahiga ulit ako. Thoughts flooded my mind. Could my life get more complicated?

Gusto ko ng maalala ang lahat ng dapat kong maalala. I want to remember Stephen and what we used to be before. Gusto ko siyang maalala. Pagkatapos ng lahat ng nangyari, bakit hindi siya sumuko? Am I really worth it? Or he just waisted the chance to escape and find a new love?

My thoughts drifted to my father. Bakit ba siya nagsinungaling? Pinadala niya ba dito si James para manggulo? I love my father. He is my blood. Pero hindi ko maatim itong ginagawa niya. He's being unreasonable and unfair. Besides the fact that he is liar, he really messed up my life and I hate him for it. Lahat ba ng sinabi niya sa akin kasinungalingan? Apparently yes. But how about my mother? Is she really dead? Or my father still lied about her?

I rolled to the other side of my bed. Gaano man karami ang iniisip ko ngayon, hindi ko pa rin mapigilang mag-alala kay Stephen. Kumusta na kaya siya? Ano kaya ang ipaparusa nila sa kanya?

Ayoko na talagang mag-isip ng kung ano ano kaya bumangon na ako. Inayos ko muna ang sarili ko at lumabas na.

***

I bit my lower lip. I don't know if this is right. Kasalanan niya rin naman di ba? Ineenvade niya ang utak ko! Alang ala na ako at kating kati na ring malaman kung ano ang kalagayan niya. Parang nung isang araw lang hindi ko kilala si Stephen pero ngayon halos mamatay na ako sa kakaalala sa kanya. Screw him for making me worry!

Humugot ako ng malalim na hininga bago ako kumatok. Naghintay ako pero wala ring sumagot. Wala ring nagbukas. Kumatok ulit ako pero mas malakas na ngayon. Wala talagang sumasagot. Di kaya hindi pa nakakabalik si Stephen? Pinihit ko na lang ang doorknob at nagulat ako dahil hindi manlang ito nakalock. Pumasok na ako sa kwarto ni Stephen.

Simple lang din ang kwarto niya. White, grey at red lang ang motif ng kwarto. May isang couch, king sized bed at bathroom. Dumiretso agad ako sa kama niya. Doon ko siya nakitang nakahiga at balot na balot ng kumot.

Alam kong hindi siya tulog dahil tinawag niya ako. Pabulong lang tawag niya pero narinig ko pa rin.

"May." bulong niya

Naupo ako sa upuan sa gilid ng kama niya.

"Stephen."

Dinilat niya ang mga mata niya. Ngumiti siya sa akin at pinilit niyang umupo. Tinulungan ko naman siya dahil mukhang nanghihina siya. Eto na nga ba ang sinasabi ko eh. Buti na lang pala pumunta ako dito.

My eyes widened upon seeing him. Wala siyang damit pang-itaas kaya kita ko ang six or eight pack abs niya. Omygosh! Patawarin niyo ako! Nagiging manyak na ako kaya di ko mabilang maigi ang pandesal este ang abs niya. His well-tonned muscles flexed as he try to sit up straight. I gawked at the sight of this beautiful man in front of me.

"Loving the view, wifey?" he said while pulling off that sexy smirk.

"A---anong view!?" Pwede bang lamuninn na lang ako ng lupa? Nahuli niya pala akong tumitig sa abs niya. Jusko. Nautal pa ako. I look utterly stupid.

"You can stare at them as long as you like, wifey."

Feeling ko kasing pula ko na ang t-shirt na suot ko ngayon.

"I hate you!!" sigaw ko

Gusto niya yatang napapahiya ako sa harap niya. He enjoyed torturing me. What a husband!

"No. You don't hate me 'cause you love me." sabi sabay halakhak ng malakas. Parang binuhusan naman ako ng blush on dahil over na talaga ang pamumula ko. Seriously? Si Stephen ba talaga to?

"What!? Wala akong sinasabing ganyan!!" Deny ko.

"Your drooling at me, wifey, and your staring at my abs like they're diamonds. Stop denying. It just makes you look cuter."

Packing tape! Nahihiya na talaga ako! Seryoso! Malapit na akong sumuka ng rainbow.

"Hindi ako tumitingin sa abs mo no! Sa kumot kaya ako nakatingin!"

"Yeah sure. You know, wifey, you can touch it. I wouldn't mind." Kampanteng sabi niya. Langya siya! Kasalanan ko bang agaw pansin ang abs niya!? Babae lang ako no!

"Pag hindi ka tumigil uhm ano papaluin kita ng ano ng uhm ng hanger!!!"

"Is that a threat?" He is about to burst into laughter.

Nakakahiya na talaga. Wala na ba akong ibang masabi? Tinakot ko siyang papaluin ko ng hanger Wow. Ang galing mo, May. Siguradong takot na takot ang hari sa hanger.

Pinalo ko ang braso niya. Humahalakhak na kasi siya. Ang sama niya! Gustong gusto niyang napapahiya ako!

"Hahahahaha--aww."

He cringed in pain. Nakita kong may dugo sa kumot niya at mula iyon sa likod.

"Stephen! Anong nagyayari sayo!?" Panic is evident in my voice.

Tumalikod siya sa akin at doon ko nakita ang napakalaking mga hiwa na parang kalmot. Mukhang malalim rin ang mga sugat. Akala ko galos lang ang natamo niya pero nagkamali ako. Mukhang ininda niya lang kanina ang mga sugat niya kaya hindi ko nahalata.

"Teka. Tatawagin ko yung healer." sabi ko

Aalis na sana ako nang hawakan niya ang braso ko.

"No. This will heal. It'll just take longer because this is from a werewolf's claw. Matatagalan ang pagheal dahil may venom ang claws ng werewolf gaya rin ng fangs ng mga bampira but don't worry."

"Nakikita mo ba yang sugat mo? Malamang hindi dahil nasa likod mo pero ang lalim niyan ah!" sigaw ko sa kanya. Ang tigas rin ng ulo niya.

"Wifey, I don't need a healer. Vampires can heal themselves so stop worrying and lie here with me."

Kahit labag sa kalooban ko, naupo pa rin ako sa tabi niya. I guess I just have to trust him. Sana lang at gumaling agad ang sugat niya.

"Sorry sa ginawa ni James." paumanhin ko. Nanatili akong nakayuko. I refuse to meet his gaze. Nakokonsensya ako dahil ako na naman ang dahilan kung bakit nasaktan siya. Ako na naman ang dahilan ng gulong to.

"You remember James?" Doon na ako napaharap sa kanya. Puno ng pagtatakha ang mukha niya. His thick brow creased, he seemed baffled.

"Yeah. I remember him. Pero yung konti lang. Tulad rin nung naalala ko sayo. Hindi buo. I remember fragments of my past and one of those is James."

"I didn't know his a werewolf. Akala ko mortal siya." sabi niya

"Apparently not. His with my father." Huli na ang lahat nang mapansin kong nabanggit ko pala sa kanya si Dad.

"Your father?" His tone is more serious. He sounded like an intimidating king.

Huminga ako ng malalim bago tumango. He needs to know.

Kunuwento ko ang lahat ng tungkol kay Dad. Kung paano siya nagsinungaling at kung paano nila ako tinago ni Raven. Binaggit ko rin sa kanya ang tungkol sa Dark Tribe na pinamumunuan ni Dad. Nanatili lang siyang tahimik at mukhang malalim ang iniisip.

"I need to meet your father." His voice is stern. His body is rigid and stiff and his eyes are blank. I actually felt scared. Ano ang gagawin niya kay Dad? Pero mas ikinakatakot ko kung ano ang kayang gawin ni Dad sa kanya. He kills vampire, that's enough to know that he is a dangerous guy.

"I don't think that's a good idea." Yaan lang ang tanging nasabi ko.

"Not now but soon." rinig kong sabi niya

Ayokong magkita sila ni Dad. Alam kong magiging malaking gulo yun.

*****

-Serene-

"Kailangan kong makita ang mag-ama ko." Diretsong sabi ko. Mula ng malaman ko kay Lucinda na buhay ang pamilya ko, determinado na talaga akong hanapin sila.

"Serene, it's not that simple. You can't see them yet." wika niya

"Why?" tanong ko

"Because you daughter happens to be the vampire queen."

Hindi ako makapaniwala sa sinabi ni Lucinda. No. That can't happen.

"What?! No! She can't be! She's the witch's heiress!"

"Serene, hindi na mangyayari yan. She is destined to be a vampire. You can't do anything about it."

******