บทที่ 41 (เสี่ยคนเก่า )
“ หยุดไปนานเลยนะเนย ไม่รู้ว่าเส้นใหญ่ขนาดไหนถึงหยุดนาน ๆ อย่างนี้ได้ ” ปราณีเดินมายืนพิงโต๊ะทำงานของโชติมนต์ เธอเหน็บแนมอย่างไม่ชอบใจเท่าไรนัก
“ ไม่เส้นเล็กเส้นใหญ่หรอกค่ะพี่ณี ลองลาแบบไม่รับเงินเดือนดูสิคะ พี่ณีก็ลาได้เชื่อเนยสิ ” ใช่และที่เธอลาไปเธอก็ลาแบบไม่รับเงินเดือนและเหตุผลการลาหญิงสาวใบรับรองแพทย์ของลูกเธอก็สามารถยืนยันได้ ในเมื่อผู้บริหารไม่ว่าอะไรเธอก็ไม่จำเป็นต้องสนปากหอยปากปูนี่นา
“ เนยมาแล้วเหรอ น้องรินเป็นอย่างไงบ้างโอเคขึ้นไหม ” นริศราที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาก็เจอเข้าหญิงสาวที่นั่งอยู่ที่โต๊ะและสัมภเวสีอีกหนึ่งตัวเธอรู้ได้ทันทีว่าโชติมนต์จะต้องโดนแซะอยู่แน่ ๆ
“ ดีขึ้นแล้วค่ะพี่ วันนี้ก็ไปโรงเรียนแล้วขอบคุณพี่ริชที่เป็นห่วงนะคะ” หญิงสาวหันไปยิ้มให้รองหัวหน้าสาว เธอรู้ว่านริศราเป็นห่วงเธอกับลูกจริง ๆ และเรื่องที่เธอลาไม่รับเงินเดือนครั้งนี้นร
