มนต์รักบ้านหนองแปลง

“พี่ใส่ให้นะ” ขามบรรจงใส่สร้อยข้อมือให้หญิงสาวสุดที่รัก “ขอบคุณจ้ะพี่ขาม” บุญเพิ่มชื่นชมสร้อยข้อมือใหม่เอี่ยมด้วยความดีใจ ทองเส้นน้อยสีสุกปลั่งสวยงามยิ่งนัก “ดีใจด้วยอีกครั้งนะ ได้เกรดสี่ทุกวิชาเลย” “ขอบใจจ้ะพี่ขาม … ขอบคุณค่ะ” บุญเพิ่มบอกพนักงานที่นำเครื่องดื่มกับขนมมาให้ “ความจริงซื้อทองให้ฉันแล้ว ไม่ต้องมากินขนมก็ได้ เปลืองเงินเกินไปไหมจ๊ะพี่ขาม” “โอกาสพิเศษไม่ได้มีบ่อยๆ ไม่ได้สิ้นเปลืองอะไรหรอกบุญเพิ่ม จบ ม. ปลาย ก็มีแค่ครั้งเดียว” “จ้ะ … พี่ขามไม่กินขนมเหรอ สั่งมาแต่น้ำ” “พี่ไม่ชอบของหวานๆ บุญเพิ่มกินเลย” แต่ความจริงขามต้องการประหยัดเงิน สำหรับตัวเขาเองกินข้าวมื้อละสามสิบบาทก็นับว่าแพงแล้วถ้าจ่ายเกินหนึ่งร้อยต่อมื้อถือว่าเป็นอาหารพิเศษไม่ได้กินบ่อยๆ เค้กชิ้นเล็กๆ หนึ่งเสี้ยวราคาของมันอยู่ที่แปดสิบห้าบาท จ่ายค้าข้าวแกงได้ตั้งสองสามมื้อแต่ขามไม่เสียดายเลย สำหรับบุญเพิ่มแล้วไม่มีคำว่าแพง เขายินดีหาข้าวของมาปรนเปรอ หากเธออยากได้ดาวเดือนก็จะออกเดินทางไปหามาให้ “บุญเพิ่มไม่เปลี่ยนใจแน่เหรอ” “ไม่จ้ะพี่ขาม ฉันคิดดีแล้ว” บุญเพิ่มตักเค้กเข้าปากแล้วยิ้มพอใจ เค้กเรดเวลเวตลิ้นจี่อร่อยสมคำร่ำลือจริงๆ ไม่เสียแรงที่นั่งรถเครื่องจนหัวเปิงเป็นชั่วโมง “พี่ก็ยังเสียดายอยู่ดี บุญเพิ่มเรียนเก่ง ถ้าไปต่อมหาลัยที่กรุงเทพหรือตัวจังหวัดต้องดีแน่ๆ” “ไปก็มีแต่ค่าใช้จ่ายแค่ค่าเดินทางก็ครึ่งหมื่นแล้ว ยังไม่ทันได้ทำอย่างอื่นเลย ถ้าฉันไป น้องก็ต้องหยุดเรียน อยู่ที่นี่มีความสุขจะตาย ได้ช่วยแม่ทำงาน ไม่ต้องไปอยู่ไกลบ้าน” “แค่นี้เองเหรอ” ผู้ชายตัวโตถามแล้วทำหน้าเศร้า “ได้อยู่กับพี่ขามด้วยจ้ะ กรุงเทพไกลจะตาย” ด้วยฐานะทางบ้านที่ไม่ได้มีเหลือเฟือทำให้บุญเพิ่มต้องหยุดเรียนแค่ชั้นมัธยมปลายเพื่อให้น้องสาวได้เรียนต่อ เธอไม่อยากกู้หนี้ยืมสินให้วุ่นวายแค่ที่มีอยู่ตอนนี้ก็มากมายเกินพอแล้ว หากเพิ่มภาระเรื่องการเรียนของเธออีกจะพากันล้มทั้งบ้านแค่นี้แม่ก็เครียดจนจะบ้าเต็มที มันไม่ใช่แค่จ่ายค่าเล่าเรียนแต่มีค่าใช้จ่ายอื่นๆ เยอะมาก เช่น ค่าขนย้ายเดินทาง ค่าที่อยู่รายเดือน ไหนจะค่ากินค่าของจิปาถะ แค่ขยับตัวก็ต้องเสียเงิน จบมัธยมปลายก็ไม่ได้แย่นัก ถือเป็นการศึกษาขั้นพื้นฐานที่พอใช้ได้ จากนี้เธอจะตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากินจะได้ลืมตาอ้าปากหมดหนี้หมดสินสักที “พี่ขามชิมสักคำสิจ๊ะ ไม่หวานมาก มีรสอมเปรี้ยวของลิ้นจี่ด้วย” บุญเพิ่มตักเค้กใส่ช้อนแล้วจ่อที่ปากขาม เขาอ้าปากยอมกินแต่โดยดีเพราะไม่อยากขัดใจคนรัก ทั้งสองรักชอบมีใจให้กันเปิดเผย ชาวบ้านหนองแปลงก็รู้เห็นว่าขามกับบุญเพิ่มคบหากันแต่ทั้งสองยังไม่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง ขามเป็นพี่บุญเพิ่มเจ็ดปี ปีนี้ชายหนุ่มเข้าเบญจเพส หมอดูทักว่าชีวิตจะรุ่งโรจน์เจริญก้าวหน้า จะได้เลื่อนตำแหน่ง หยิบจับสิ่งใดมีแต่ความสำเร็จ หมายปองสิ่งใดจะได้ครอบครองสิ่งนั้นพบแต่ความสุขสมหวัง ก็ขอให้เป็นแบบที่หมอว่าแล้วกัน เขาหวั่นๆ เบญจะเพสอยู่ บางคนเคราะห์ร้ายต้องเข้าโรงหมอนอนหยอดน้ำเกลือบางคนเคราะห์หนักจนเสียชีวิตก็มี เขาไม่ได้งมงายแต่เห็นกับตามาหลายคนเรื่องเบญจเพส อย่างน้อยถ้ามีเคราะห์หนักถึงแก่ชีวิตก็ขอให้ได้เชยชมบุญเพิ่มสักครั้งเถิด คบกันมาเป็นปีไม่เคยล่วงเกินให้เสียหายเพราะยังเป็นนักเรียน ตอนนี้เธอเรียนจบแล้ว ทรวดทรงยิ่งอวบอิ่มกว่าเดิมก็เริ่มจะห้ามใจยากขึ้น