Cuma sabahı kahvaltıda Kaan her zamankinden farklıydı. Daha az mesafeli. Daha az soğuk. Çayını içerken telefonuna bakmadı. Bana baktı.
"Bugün büyükannem aradı. Bizi akşam yemeğine çağırdı."
Perihan Hanım. Düğünden önceki aile yemeğinde tanıştığım, saçları bembeyaz, sırtı dimdik, gözleri keskin yaşlı kadın. Bu aile kolay değildir. Ama sen sağlamsın. Dayan. Sözleri hâlâ kulağımdaydı.
"Ne zaman?"
"Saat yedide. Yalıda."
"Yalı?"
"Büyükannem Anadolu Hisarı'nda oturur. Aile yalısı. Babam orada büyümüş."
Demir ailesinin bir yalısı vardı. Tabii ki vardı. Kaan Demir'in dünyasında her şey vardı.
"Hazır olurum."
Kaan başını salladı. Çayından bir yudum aldı.
"Yalnız geleceğiz. Annemler, İpek, amcamlar... kimse olmayacak. Sadece büyükannem ve biz."
Bu bilgi bir şeyi değiştiriyordu. Kalabalık
