Yazar ' ın Anlatımıyla
Demis ve Soner cafeden bir süre daha oturduktan sonra ayrıldıkların da ikisi için de sessizce yürüyorlardı. Kimseden ses çıkmıyor ve ikisi de akşamın o güzel serinliğine, kulaklar da bırakan o hafif melodi şeklin de rüzgara karşı yürüyorlardı.
Soner genç kızın ona almış olduğu hediyeden ötürü şaşkınlık için de kaldığı için hem sevinçli hem de bir yandan bir burukluk taşıyordu. Demis ise genç adama karşı utandığı için konuşamıyordu. Hem zaten bu zamana kadar ne zaman öyle çok konuşmuştu ki şimdi de öyle konuşsun.
Soner, adımlarını ona göre atarak her anın farkın da olarak yürüdü. Sessizlik bir süre boyunca araların da ki tek dil oldu ama o an her şey farklıydı. Soner, hiç olmadığı kadar huzurluydu. Demis ’ in yanında olmak, bir şeyler anlatmak için konuşmak zoru
