Starts at Ends

Prologue

"I do..." Sagot ko sa tanong ni padre na naging bulong lamang.

"Shad, t-tama na." Mangiyak ngiyak na sabi ni Zeah.

Binalingan ko siya ng tingin. I was stunned to see her worried face, kasama ang iba kong matatalik na kaibigan. Pero hindi ko nakayanan pang mag-alala sa kanila.

I'm too occupied of my current state in which I don't even know how to care for someone else.

"Shad, let's go." Maotoridad na sabi ni Axi.

Kita mo 'tong baklang 'to marunong ng mag seryoso.

"I love you so much."

Muli kong binigyang pansin ang nasa harapan.

"Even though we didn't started romantically..." Patawang sabi ni Rayl na mas nagpabuhos ng aking mga luha.

"I still want to have my happily ever after with you, love. I want what's the best for you, for us."

Walang hiyang mga luha nagsilabasan na talaga!

"I love you."

"I love you too." I whispered under my breath as I responded to him.

But this is not what I wanted.

"Shad please, ano ba!" Sigaw ni Jo sa akin. Lahat sila nagmamakaawa na. Naiiyak at nasasaktan sa sitwasyon ko.

"I'm sorry." Ang tanging nasabi ko sa kanila kasabay ng panibagong batalyon ng luha.

I pity myself so much right now.

"No Shad, d-don't be. Please." Nahihirapang usal ni Zeah.

Para kaming tangang nag-iiyakan dito.

"You may now kiss the bride." Pagtapos ng pari sa kasal.

Hindi ko lubos maisip kung bakit naging ganito. Kung bakit sa tagal-tagal ng paghihintay ko, ito ang magiging kahihinatnan ng aming kuwento.

"Don't kiss her please." I begged.

Hindi ko talaga kaya tong takneneng nangyayari. Hindi ko talaga mapigilang mapahikbi.

"Don't do this to me please." As I plead to him, as if maririnig at pakikinggan nya ako.

At hindi nga nakinig.

"Potassium." I cursed as they kissed in front of the altar with a background rhythm of applause of all the visitors of their wedding ceremony.

"Let's go." May diin na usal ni Axi kasabay ng malakas na paghila niya sa akin patungo sa sasakyan niya. Hindi ko makayanang pumiglas kasi nawalan na ako ng lakas. Kanina pa.

"I told you to forget already about him Shad! You're not listening to us!" He added as he pushed me in the backseat of his car.

Hindi pa rin matigil sa pag-iyak ang dalawa ko pang kaibigan na mabilisang sumakay papasok sa kotse ni Axi.

"He doesn't love you! He's an asshole!"

Kahit na nanlalabo na ang mga mata ko dahil sa potassium na mga luha, sinikap ko pa ring tumingin sa nag-aalab na mga mata ni Axi.

"He loves me Ax, alam mo yun." Buong puso kong sagot sa kanya na naging bulong na lamang.

Instead of answering me back, Axi run off to the driver's seat after he tried to calm himself and gave me a vexed expression.

They are really worried about me. Even Jo who tried to look at me who's seating in the front seat and Zeah who holds my hand pleasing me to stop fantasizing Rayl, doesn't affect my belief. I know he surely loves me.

"He always..." I gulped. "He always loves me." I uttered trying to convince them. Ngunit puro iling at pag-aalala lamang ang kanilang naisagot.

Naging mas malakas ang aking pag-iyak dahil sa mga mukhang nakikita ko. They are running out of hope. And I don't want that to happen to me.

I trust him. I trust his words.

"Hindi mo ba naiintindihan yung sitwasyon Shad?" Tanong sa akin ni Jo na may halong inis.

"Hindi mo ba naki-"

"Tama na." I interrupted her clause as I looked at her eyes.

It was blurry.

My vision was blurry because of my tears streaming from my eyes but still I tried to gaze at her like I was begging for her not to say what's really happening. I don't want her or them to say what's obvious. Because it f*****g hurts. And it sucks.

Tumingin ako sa gilid kung saan kita ko pa ang simbahan.

Hindi pa pinapaandar ni Axi ang sasakyan. Maybe he wants us to calm down first before leaving.

"Pero Shad you need to underst-"

"Tama na." Putol ko sa gustong sabihin ni Zeah. Pinilit kong ngumiti kahit sobrang sakit na.

Ang kanina pang umiiyak na si Zeah sa tabi ko ay tumigil dahil sa sinabi ko. Kita ko rin ang munting galak sa mga mata ni Axi na nag-aakalang ayos na ako at pati ang paghinga ng malalim ni Jo.

Pilit na ngiti ang kanilang naisukli sa akin. Akmang ipipihit ni Axi ang susi ng sasakyan nang sa ganon ay makaalis na kami nang inunahan ko sya sa pagbaba ng kotse.

"Shaaaaad!"

"Omy, habulin mo Ax!"

"Ba't ako lang? Samahan niyo ko!"

I scoffed. Ewan ko sa inyo!

"Kayeth!"

Dinig na dinig ko ang mga sigaw nila na nagsusumamong pabalikin ako sa sasakyan ngunit patuloy lang ako sa pagtakbo.

"Siya yung babae diba?" Dinig kong bulong ng mga taong nalalagpasan ko.

Ang lakas ng signal ng wifi nila ah. Nakahagilap agad ng balita?

"Shaddowe Kayeth! Ano ba!?"

Gusto kong tignan ang itsura ni Axi kasi alam kong seryoso na talaga at nagagalit siya base sa tono at diin na nadinig kong sigaw galing sa kanya, kasi once in a lifetime lang yon. Pero di ko kayang tumigil sa pagtakbo.

I just want to run away. I don't know where, basta makalayo lang sa sakit.

"Nakakaawa yung sitwasyon niya gurl, di ko kaya."

Lalo akong napaiyak sa naging komento ni ale.

"Shad ano ba! You're making the situation worse!"

I sniffed.

I don't care. Worse na kung worse, but I can't help it. I can't help myself but to cry more and harder.

"Ugh! Taknene ka talaga Shaddowe!"

Kung bakit ba kasi to nangyari? Sabi nila Everything happens for a f*****g reason!

So what's the reason? For me stop dreaming a happy ending for us!?

Good God! NO WAY!

"Shaaaaaaaad!"

Kasabay ng malakas na busina at sigaw nila ang nagbigay sa akin ng interes na lingunin ang mga fans ko.

Potassium kitang nagdradrama pa yung tao eh!

"GET OUT OF THE WAY!"

Maliwanag na ilaw na galing marahil sa sasakyan ang bumungad sa akin kasabay ang mala-sosyal na sigaw.

Hindi ko masyado maaninag kung sino ang sumigaw at kung saan ako nakatayo dahil hindi pa rin tumitigil ang mga luha ko na nagiging dahilan sa panlalabo ng paningin ko.

"SHAAAAAAD!!"

Kasabay ng pagsigaw ni Axi ang pagpigil hininga kong nagawa nang maaninag ko kung anong nangyayari.

"Holy gold." Masasagasaan ako ng kotse!

"Get the f*cking hell out of the way!"

Gustuhin ko mang umalis sa kinatatayuan ko, but I can't move my feet! Like helium. Ba't ba ganito? Pati katawan ko hindi na marunong maki-ayon ah. Iuumpog ko kayo ni Madam Tadhana eh.

"MOOVEEE AWAAAY!!" Sigaw ulit nung driver na kano ata.

I can't move my numb feet! Gosh! Siya kaya dito! Tingnan natin kung makakakilos siya.

"I SAID MOOOOOOVEEEEE!"

Pulang atom.

But instead of forcing my body to function, I'll gonna let that thing crash unto me.

This is the reason huh? Fine.

I shut my tired-eyes and waited for the big blow to happen.

Magkikita na ba kami ni San Pedro?

So, this is how it ends?

It is a bitter-sweet goodbye for us?

So my story is a tragic one?