Don't Let Him Know ( Completed )

Chapter 11

TAKE him back?

Why would I take back someone I've tried hard to eliminate from my life years back? Wish niya! Hindi ako nagpakahirap ng ilang taon para lang bumalik sa kanya. So what if I let him touched me last night? Hanggang doon lang 'yon!

That won't happen again!

"Yes, it won't happen again. . ."

"What won't happen again, Mom?"

Nagising ako sa malalim na iniisip nang marinig ang boses ng aking anak. Nagtataka ang mga mata ni Gideon sa akin nang akin siyang balingan. I cleared my throat before forcing a smile.

"Wala, ‘nak. May iniisip lang si Mommy. Anyway, how's your school?" tanong ko.

"It was good po," sagot niya saka sumubo. Napangiti ako dahil sa gana niyang kumain. "But they're noisy and bul—"

Napatingin ako sa kanya nang hindi niya natuloy ang sasabihin.

"And what?" nagtataka kong tanong.

Tumingin siya sa akin. I can't read what's inside his mind but I'm sure he's contemplating whether to tell it or not.

"Gideon? You can tell me, 'nak," masuyo kong sambit.

Kumurap siya ng ilang beses saka bahagyang napanguso. "Nothing, Mom."

Hindi naman ako napalagay sa sagot niya. I can feel it. He's hiding something from me.

"Gideon—" I was cut off by the ringing of my phone. Nagdalawang-isip pa akong sagutin pero sa huli ay sinagot ko rin.

"Yes?" tanong ko sa kabilang linya.

"Good morning, Ma'am. Mr. Iverson's secretary informed me in advanced that they will be arriving a little early. He told me Mr. Iverson is expecting you in the office before he arrives," imporma ng sekretarya ko.

Nagtagis ang mga panga ko. I want to tell my secretary to tell Reagan to f**k off but then I remember that I am now the acting C.E.O. Wala man si Dad sa opisina, siguradong aabot doon ang sermon niya kapag may sinabi ko 'yon sa sekretarya ko.

"Alright. I'll be then earlier than usual," pormal kong saad bago binaba ang tawag.

Isang buntonghininga ang pinakawalan ko nang maibaba ang tawag. Tumingin ako sa anak kong kumakain pa rin. Hindi ko na siya maihahatid pa. All thanks to that asshole!

"Gideon," tawag ko.

Tumingin siya sa akin. "Po?"

"I'm sorry, 'nak. Hindi muna kita maihahatid ngayon. Mommy need to go early to work. Babawi na lang si Mommy bukas, okay?" saad ko.

Parang may kumurot sa puso ko nang makita ang paglungkot ng mukha niya. Bumagsak ang mga balikat niya.

"But you promised po. . ."

Lumapit ako at sinapo ang kanyang mga pisngi. "Gideon, listen to Mommy, okay? I'm sorry kung hindi ako nakauwi kagabi 'tapos hind pa kita mahahatid ngayon but I swear, babawi ako. Mommy just in a tight situation right now dahil wala ang Lolo mo sa kompanya kaya tambak ang trabaho. But once I'm done with it, lalabas tayo hmm?"

I thought he understood what I said dahil bumalik ang sigla sa mga mata niya but I was wrong. Sa dami kong sinabi, isa lang ang tumatak sa isip niya.

"Grandpa, Mom?" namamangha niyang tanong. "Can I see grandpa now?"

Nakagat ko ang ibabang labi. I don't know what to say. I don't want to promise again dahil hindi ko naman sure kung puwede ba. Pero ayoko rin namang tanggalin ang sigla sa mga mga mata niya.

Pilit akong ngumiti saka hinaplos ang kanyang buhok. "Someday, 'nak."

Nakakaintinding tumango naman siya kahit mukhang may pagtutol sa sinabi ko. Nagpaalam ako sa kanya saka kay Nanay Aya bago pumasok sa trabaho.

Habang nasa kotse ay panay ako sa pagbuntonghininga dahil paulit-ulit sa isip ko ang sigla sa mga mata ni Gideon. The realization suddenly hit me. I can't forever keep my son in the dark. Lalaki siya at magkakaisip. Sooner or later he will realize the reason kung bakit tanging ang Lola niya lang ang nakikita niya.

Habang tumatagal tuloy ay napapaisip ako. Siguro kahit hindi bumalik si Reagan, mahihirapan pa rin ako. I'm probably blinded by the idea na hangga't hindi alam ni Reagan na may anak kami, magiging maayos ang lahat.

But I'm probably wrong. Dahil una pa lang ay hindi na maayos ang inaakala kong maayos na set-up na mayroon ako at anak ko ngayon.

MABILIS na lumapit sa akin ang aking sekretarya nang makalabas ako mula sa elevator. Based on the visible panic in her eyes, I knew he's already here.

"No need to tell me. I know the devil is here," malamig kong saad.

Hindi naman siya nagsalita at tumango lang. Nilampasan ko siya at dire-diretsong pumasok sa loob ng aking bagong opisina. Huminto ako sa paghakbang nang masilayan ko siyang nakaupo sa sofa at kaswal na nagkakape.

"You're late."

Hindi ko pinansin ang kanyang sinabi. Dumiretso ako sa aking swivel chair at naupo.

"Let's get straight to business, Mr. Iverson. Like you, marami rin akong gagawin," malamig kong saad.

Humigop siya sa kapeng hawak-hawak. Wala sa akin ang kanyang tingin kundi nasa harap.

"You were hot like this coffee last night but now you're cold as the morning breeze. I hope your mind don't forget as fast as how your emotion changed," seryoso niyang saad.

Humigpit ang hawak ko sa arm rest ng aking inuupuan. "You came here for business, Reagan, so you should only talk about business."

Lihim akong napalunok nang biglang bumaling sa akin ang kanyang mga mata. Matiim at madilim ang mga ito habang nakatingin sa akin.

"What if I don't, Ryleigh? Paano kung gusto kong pag-usapan ang tungkol kagabi at sa ating dalawa? Would you kick me out like what you did before? Would you reject and curse me to the moon and back? Would you bring up your bastard ex-boyfriend against me again?" mapanganib ang boses niyang saad.

Sa bawat minutong lumilipas ay siyang paglakas ng t***k ng aking puso dahil sa kanyang tingin na tila apoy na tumutupok sa akin. I can barely breath anymore.

"What happened last night was just a spur of emotions. Wala lang iyon sa akin, Reagan. We're both adults and we both know it was nothing but lust!" marahas kong wika.

Pagak siyang natawa.

"So that was just lust for you, Ryleigh?"

Bahagyang umawang ang aking mga labi dahil sa narinig kong hinanakit sa kanyang boses.

"So I am the fool here again to think it was something more?" hindi makapaniwala niyang tanong. "I'd never touch you before because I respect you but last night, you let me. I thought it was something more but it turned out it was just f*****g lust?"

Napaiwas ako ng tingin sa sinabi niya. If only he knew. . .

"Reagan, you told me you won't pursue me anymore. K-Keep your words then. Vivian. . . Sa kanya mo na lang ibaling ang nararamdaman, kung mayroon pa man, dahil wala kang mapapala sa akin," mahina kong saad. I don't even know how I managed to say those words nang hindi pumipiyok.

Matagal siya bago nakapagsalita.

"You won't really take me back, Ryleigh?"

I gathered every single strength in my body dahil para akong nawalan ng lakas bigla para magsalita. I thought I won't make it, but no. I did it.

"N-No. . ."

"Magiging masaya ka ba kung ibang babae ang pakakasalan ko?"

Nagtagis ang aking mga ngipin at bumigat ang aking paghinga. Ramdam ko ang biglang pag-init ng aking mga mata sa hindi ko malamang dahilan.

Humugot ako ng malalim na buntonghininga. Bumuka ang aking mga labi. Akala ko ay walang lalabas na salita sa mga ito ngunit hindi. I said it. My own two ears heard the word I didn't know where I get the strength to mutter.

"Y-Yes."

I HAVEN'T heard of him for a few days already. Para siyang bula na lang na naglaho. No news from him or whatsoever. Ni hindi ko alam kung nasa Pilipinas pa ba siya o wala na. He vanished like he's never been here at all and I don't know if its a good thing.

After that night, he really did disappear just like the first time he said he won't pursue me anymore. But this time is different from that. Kasi noon ay may naririnig pa ako tungkol sa kanya pero ngayon ay wala talaga. Akala ko nga ay mga news na pangalan niya at ni Vivian ang unang bubungad sa akin kinabukasan, but no. There was no thing such as that.

Napaangat ako ng tingin nang marinig ko ang tatlong makakasunod na katok mula sa pinto.

"Come in," utos ko.

Pumasok sa ang aking sekretarya na may hawak pang telepono. I frowned when I saw the uncertainty in her face.

"What is it?" tanong ko.

"Sir. Sebastian called, Ma'am," imporma niya.

"Dad?" nagtataka kong tanong. "Why did he call? Anong sinabi niya?"

Hindi naman na nagpaligoy-ligoy siya at sinabi rin sa akin ng diretso.

"Sir. Sebastian specifically told me to tell you that he will be withdrawing the partnership between Iverson and Sebastian companies from you, Ma'am," saad niya. "Sinabi niya pong sa iba na niya ia-assign ang partnership."

"What?!" gulat kong tanong. "But I am now the CEO? Bukod sa akin, sino pa ba ang dapat humawak sa partnership?"

Hindi siya nakasagot kaya napabuga na lang ako ng marahas na hangin. Why the hell did Dad suddenly pulled out the partnership's right from me?—Wait. Hindi kaya dahil kay Reagan? Did he tell me father to withdraw me?

It could be yes, but it's still can be no.

If he really pulled me out, Dad would definitely call me first para sermunan ako. Isa sa mga project nito ang kasama sa mga bilin niya sa 'kin. There's no way he wouldn't react if Reagan suddenly want to pull me out. Isa pa, bakit hindi niya direktang sinabi sa akin? Bakit sa sekretarya ko pa?

"May iba pa bang sinabi si Dad bukod doon?" tanong kong muli.

Umiling siya bilang sagot. "Iyon lang po ang sinabi ni Sir, Ma'am."

Tumango na lang ako.

"Okay. Thanks. You can now leave," pormal kong saad.

Sumandal ako sa aking inuupuan nang mag-isa na lang ako sa apat na sulok ng opisina ko. This sudden decision from my father is both surprising and weird. Dapat sinersermunan niya na talaga ako ngayon, eh, but he's eerily quit.

What is happening?

THE whole day passed yet there's still no news from my Dad. I was anticipating his call to sermon me, but that never come.

I called Mom to ask her about Dad pero ang sabi lang ni Mom ay hindi naman daw mukhang manenermon si Dad. Relax na relax pa nga raw ito habang umiinom ng juice sa may pool side.

Dapat mapanatag na ang loob ko sa sagot na 'yon pero hindi pa rin, eh. It was weird for me dahil kilala ko ang Dad ko na hindi basta nanahimik pagdating sa kompanya namin.

Kaya nang hindi na ako nakatiis. Kina Dad ako dumiretso ng uwi. Nagulat pa si Mom nang malaman ang biglaan kong pagdating.

"Ryleigh? Why are you here? Is there a problem?" nagtatakang tanong ni Mom.

"I need to talk to Dad, Mom. He must've forget his violent reaction dahil hanggang ngayon ay wala pa rin siya," saad ko. "Where is Dad, Mom?"

Mom looked hesitant pero sinagot din naman niya ang tanong ko.

"Nasa office niya."

I nodded. Nagpasalamat ako bago nagpaalam upang magpunta sa office ni Dad. I knocked three times when I reached Dad's office. Hindi ko na hinintay pa ang sagot niya. Basta ko na lang binuksan ang pinto saka pumasok.

Kaagad na nanliit ang mga mata ni Dad nang makita ako.

"Where's your violent reaction, sermons or any of those shits?" wala nang paligoy-ligoy kong tanong.

"What violent reaction you are talking about, Ryleigh?" masungit na tanong ni Dad.

"You've pulled me out from the partnership. You're suppose to call me earlier and sermon me for not doing a good job, but you didn't!" bulalas ko. "Why is that?!"

Nawewerduhan na siyang nakatingin sa akin. "Are you still right in the mind, young woman?"

"Just tell me, Dad!" nauubusan ng pasensya kong bulalas.

Imbes na sagutin ako, sumandal pa sa upuan si Dad. His eyes scrutinized me for a moment.

"I've personally want you to handle the partnership between us and the Iversons to see if you're ready and capable, but the young Iverson suddenly pulled you out."

Natigilan ako sa sinabi ni Dad. It was Reagan?

"He wanted you out, so, I pulled you out naturally. That's the real reason. So, go back to your house, young woman and give me peace," pantataboy ni Dad.

But I stood still in my spot. Hindi ko magawang gumalaw dahil sa tanong na pumasok sa isip ko.

"B-But why?" mahina kong tanong.

Halos hindi ko marinig ang sariling boses. Ni hindi ko nga alam kung paanong narinig ni Dad ang tanong ko.

"Don't worry. It has nothing about you. He just wants to clear the rumors about you and him so he can settle peacefully," sagot ni Dad.

Sagot na biglang gumimbal sa mundo ako. Para akong nasa loob ng isang halunasyon at hindi ko magawang paniwalain ang sarili ko na narinig ko mula kay Dad ang mga salitang iyon.

"W-What do you mean so he can se-settle down peacefully?" tanong ko.

Dad looked at me for a moment. Sa bawat segundong lumilipas na hindi nagsasalita si Dad ay siyang paglakas ng t***k ng puso ko. Para bang ikamamatay ko ang pag-aantay ng sagot mula kay Dad.

"He's planning to end his bachelor life."

My heart stopped for a moment.

"And he's planning to do it with Vivian Samonte."

I'm still alive, but I feel like something inside me died.