Don't Let Him Know ( Completed )

Chapter 14: R-18

HINDI ako makagalaw sa aking kinatatayuan. No matter how sharp his eyes are looking at me, I can't move even a finger. Malayong-malayo sa sitwasyon sa loob ng aking dibdib. My heart was like in a marathon.

"If she doesn't want to go with you, don't force her," saad ni Tristan matapos ang mahabang katahimikan.

Napalunok ako nang maramdaman ang paglapit ni Reagan. Lalo akong nanigas sa kinatatayuan nang maramdaman ang paggapang ng kanyang kamay sa aking baywang. I gasped when he suddenly pulled me to him. Muntik pa akong mapayakap sa kanya dahil sa ginawa niya.

"Get lost," was all he said to Tristan with a domineering tone.

Wala akong narinig na sagot mula kay Tristan. Pinilit kong tanggalin ang braso ni Reagan sa akin, pero mas lalo niya pang hinigpitan ang pagkakayakap ng kanyang braso sa baywang ko. Kulang na lang ay iyakap ko ang mga braso sa kanya para masabing magkayakap kaming dalawa!

What the f**k is he doing this? Hindi ba dapat ay naroon siya kay Vivian? He doesn't have the right to barge between me and Tristan! The nerve of this man!

"Bitiwan mo 'ko!" gigil kong utos.

Ngunit hindi niya ako pinansin. Instead, he threatened Tristan again. Wala rin namang nagawa si Tristan kundi sumuko at umalis kahit pa bakas ang pagtutol sa boses niya.

"Ano bang problema mo?" gigil kong asik sa kanya nang pakawalan niya ako.

Instead of being sorry, he face me with the same anger. Nagtatagis ang mahulma niyang mga panga at matalim ang mga matang nakatingin sa kanya.

"Siya ba? Is he the one you were calling the same endearment I used to call with you? Answer me!" mababa ngunit may kalakip na galit niyang tanong.

Nangunot ang noo ko sa akusasyon niya.

"What are you talking about?" naguguluhan kong tanong.

He didn't answer my confusion. Napaatras ako nang humakbang siya palapit sa akin. Bumalik ang kabog sa aking dibdib nang ang galit sa kanyang mga mata ay napalitan ng init.

"A-Aren't you with Vi-Vivian? You're supposed to be with her now kaya bumalik ka na sa kanya! Stop meddling with my business, Reagan!" asik ko.

I might seem tough on the outside right now, but I am beyond nervous on the inside. Lalo na nang bigla niyang hawakan ang aking baba. He raised my head up to meet his fiery gray eyes.

Napalunok ako nang bumaba ang kanyang mga mata sa aking mga labi. The desire was too evident in his eyes for me to not notice.

"No, Ryleigh. You can't make me."

He pushed me inside the comfort room and locked me in the last cubicle. Singhap na lang ang nagawa ko dahil sa bilis ng pangyayari. Napakapit ako sa kanya nang bigla niya ako buhatin at idikit sa pader.

I could only grasp for air in a second before his lips captured mine. Halos hindi ako makahinga sa agresibo niyang paghalik sa akin but given that, I still like how his lips kisses me.

Wala akong maramdamang pagkamuhi sa kanya dahil unti-unti nang tinutupok ng apoy na ginagawa ng kanyang labi at katawan na nakadikit sa akin ang aking katinuan. Habol ko ang hininga nang bumaba ang kanyang mga labi sa aking leeg. I moan escaped my lips when one of his hand caresses my leg that was hook on his waist.

Mas tumaas pa iyon hanggang sa marating ang aking dibdib. Napakagat ako sa aking labi nang pisilin niya iyon kasabay ng pagkagat niya sa balat sa aking leeg. Saka ko lang napansin na naibaba niya na ang zipper ng aking gown, revealing my breast in front of his eyes.

"R-Reagan . . . A-Ahh . . ."

I couldn't take my eyes off his lust filled eyes as he sucked one of my peaks. He didn't even try to cut our gaze as if he wanted to see how I would moan his name while he nibbled my taut n****e.

Binigyan niya ng isang halik ang aking dibdib nang magsawa bago ako muling hinalikan.

"I-I hate you . . . Y-You are such a f*****g liar, Reagan!" hinihingal kong asik.

He didn't even look like he's guilty. Ngumisi pa ang gago na para bang may nakakatawa sa sinabi ko.

"It's you, Ryleigh. It's your fault. You made me the f*****g liar I am now."

Napasinghap ako nang bigla siyang maglakad papunta sa bawl at inupo ako roon. I gulped when he kneel in front of me. A merciless smirk playing on his red and wet lips.

"Now open your legs for me, baby. Let me show you what this liar can do."

NAPASABUNOT ako sa kanyang buhok nang maramdaman ko ang kanyang mainit na mga labi sa aking baba. I loud moan escape my lips as he kissed me there like how a lips should be kiss.

"A-Ahh . . . Ahh. . . R-Reagan!" impit kong ungol.

Hindi ko alam kung saan ko ibabaling ang aking ulo dahil sa sarap na aking nalalasap sa ibabang bahagi ng aking katawan. My toes curl every time his tongue suck and lick on my female part.

Ang mapupungay kong mga mata ay nanlaki nang makarinig ng yabag na pumasok sa loob ng banyo. I was about to push Reagan when he suddenly suck me there. Nasapo ko ang bibig upang pigilan ang ungol na muntik kumawala sa aking mga labi.

I glared at him when I noticed the mischievous glint in his eyes. Sinadya niya iyon! He knew I will push him away! Damn him! Humanda talaga siya sa akin kapag nahuli kami.

Nag-angat siya mula sa aking gitna at marubdob akong hinalikan. I even taste myself on his mouth.

"You don't want me to make you c*m?" he whispered huskily. And I don't f*****g like it.

The fear of being caught was suddenly overpowered by the frustrations with the thought of not making me satisfied.

"Oh. . . My baby doesn't like the idea. . ."

Muli kong nasapo ang bibig nang maramdaman ang marahang paghagod ng kanyang daliri sa aking gitna. He inserted one finger while his thumb was making a circular motion on my sensitive end.

I feel like I was between hell and heaven. I wanted to moan out the pleasure I am feeling, but I can't. Which is making me frustrated. I wanted to curse the person outside and yell at her to get the hell out of here!

Bumaon ang aking mga kuko sa isa kong kamay na nasa kanyang balkat dahil sa namumuong tensyon sa aking puson. He seems to notice it dahil binilisan niya pa ang ginagawa sa aking baba.

Hanggang sa hindi ko kinaya pa. I c*m hard while his finger is still on me. My heavy breathing starts calming down and the sanity that was taken by the fire goes back at me.

Mariin akong napapikit. The realization suddenly sinks inside my head like thunder.

I let him touch me. . . Again. . .

Napamulat ako nang maramdaman ko ang masuyong pagdampi ng kanyang mga labi sa akin. Even though he didn't have his release, he still looked pleased.

"Prepare yourself, Ryleigh. Because this will not end here this time again."

I CAN feel the curious eyes of Alessia nang magbalik ako sa table namin na nasa likod ko na si Reagan. Alam kong gusto niyang magtanong pero dahil hindi umalis si Reagan sa table namin ay wala siyang nagawa kundi tumahimik.

Even Markus beside her was silent too. I know he's wondering what's really happening between me and his so-called best friend, but knowing him. He won't pry.

Lahat kami ay tahimik at nagpapakiramdaman, liban kay Vivian na ang laki ng ngiti sa labi. Parang wala lang sa kanya na kasama ko si Reagan. What's weird is, mas umaliwalas pa ang kanyang mukha nang makita kaming dalawa ni Reagan na magkasabay na bumalik.

Of course, no matter how curious I am. Hindi ako magtatanong. I'm not in the mood to sustain my curiosity. Mas gusto pang umuwi at lunurin ang sarili sa bathtub dahil sa nangyari kanina.

"Pst!"

Napaangat ako ng tingin kay Alessia. "Ano 'yon?"

Sumulyap muna siya kay Reagan na kaswal na kumakain bago sinagot ang aking tanong.

"Nakita ko kanina si Tristan. Did you see him too?" mahina niyang tanong.

Kahit na mahina iyon, I knew Reagan heard it still based on how he suddenly stopped eating. Whilst me, I froze.

"Y-Yes," tipid kong sagot.

Nanlaki ang mga mata niya. "Really? How did it went?"

Hindi ko sinagot ang kanyang tanong. Imbes ay pinanlakihan ko siya ng mga mata. Nakuha naman niya kaagad ang nais kong sabihin.

Pasimple akong tumingin sa aking relo. I really need to get out of here before I lost my sanity. I cleared my throat to get their attention. Mabilis naman silang napatigil sa ginagawa.

"I'm sorry, but I have to go now. I still have a few more things to do at home. I'll take my leave now," pormal kong paalam.

"Already? Para yatang kakarating mo lang?" tanong ni Vivian. Tumingin siya kay Alessia kaya alam kong ito ang nagsabi kay Vivian na kakarating ko lang.

"I really have no plans on staying long," dahilan ko.

Tumayo na ako bago pa siya magtanong muli. I bid my farewell again without looking at him before I leave the table. Sa kabilang bahagi ako dumaan upang iwasan ang mga camera sa labas.

Tila isa akong presong nakalaya sa kulungan nang marating ko ang tahimik na labas. I can finally breathe and move freely without him looking at me.

But that was only short-lived nang isang boses mula sa aking likod ang bumasag sa katahimikan ng paligid. Napako ako sa kinatatayuan kasabay ng pagkabog ng aking dibdib.

"Stay with me tonight."

Kahit nababalot ng tensyon ang aking katawan, nagawa ko pa ring sumagot sa kanya.

"N-No."

"Yes."

Nagtatagis ang ngiping binalingan ko siya. "I said no!"

"Yes, Ryleigh. It's either you will stay with me tonight, or I will stay with you in your house tonight."

That terrified me. He can't go to my house! He shouldn't!

He walked closer to me. Napalunok ako nang paraanan niya ng daliri ang aking panga.

"So which do you prefer?"