NAGISING ang natutulog kong diwa dahil sa mabigat na bagay na nakadagaan sa aking likod. I was sleeping sideways, hugging my pillow. I groaned when the soreness of my body woke up together with my consciousness.
Ang sinag ng araw sa umaga na nagmula sa bintana ang una kong nasilayan. Gumalaw ako upang alisin ang mabigat na nakadagan sa aking likod. But I suddenly halt when I saw the arm wrapped around my waist and the coldness of the sheets I am lying on.
Nanigas ako nang maalala ang nangyari kagabi.
Kagabi. . .
My breathing becomes erratic when the memories last night slowly sinks in my brain. Mahina akong napamura kasabay ko nang pagpikit ko nang mariin.
“Damn you, Ryleigh!” gigil kong bulong sa sarili. “How could you give in?”
I f*cking hate myself! I kept on telling myself
