The Cursed One (Tagalog/Filipino)

Chapter Sixteen

"Sa'n ba dito, luna?"

Tinuro ko kay Yeugih ang daanan papunta sa former school ko. Pinili ko iyong daan na hindi namin nadadaanan ang bahay. Mahirap na, baka mahuli kami.

Alas onse pa lang at mukhang alas singko na ang langit. It's so dark, at may nagbabadyang ulan. I glanced at Yeugih na mukhang busy kaka-figure out kung saan ang daan.

"May bagyo ba?" Tanong ko at itinuon muli ang atensyon sa daanan.

"Mukhang meron. I didn't check Central Navillera's weather."

Hindi ko siya sinagot. Nanatili akong nakatingin sa daan hanggang sa umabot kami sa skwelahan. At totoo nga ang sinabi ni Khione.

Half of our school was burnt, at mukhang haunted school na. Lumabas kaming pareho ni Yeugih. I immediately held the main gate, and suprisingly, it opened. Kinakalawang na ito. Ang tagal na siguro no’ng masunog ito? The last time I've been here was 4 years ago.

"Nakakatakot ang ambiance rito. Baka may sumulpot na zombie o ano rito, luna," Biro ni Yeugih.

"Baliw, zombies doesn't exist," sabi ko at pumasok na sa loob.

Kulang na lang talaga ang kilabutan ako sa nakikita ko. ‘Yong statue ng school namin, halos ‘di na makilala dahil sa kapal ng alikabok na nakayakap dito.

"Ano po ba talaga ang pinunta natin dito?" Ani Yeugih, pero di ko siya pinakinggan.

Pinuntahan ko ang pinakalikod ng statue at hinanap ang sinasabi ni Khione. It took me a while to discover it, pero kalaunan, nakita ko rin.

Nilingon ko si Yeugih at nakita kong nakakunot ang noo niya sa hawak kong box at parchment paper.

"Ano 'yan?"

"Ito ang binilin sa 'kin ni Khione. I don't know what's this, though. Para daw 'to sa birthday at sa sumpa ko," sabi ko na ikinakunot ng noo niya.

"Curse? You have a curse?" Gulantang niyang tanong.

Tumango ako. "Hindi ko ito nalaman noong bata pa ako, pero sinabi rin ng nag-aalaga sa ‘kin. They said I have an unpredictable curse na ni-isa ay walang alam kung ano ba talaga ito. Only my real parents know. But they died not telling a single soul about it, so I settled about knowing that this curse is harmless… pero alam kong hindi."

Hindi siya nakaimik kaya hinatak ko na lang siya papalayo roon. Wala kaming imik sa sasakyan niya, pero may naalala ako.

"Yeugih, okay lang ba si Eugene?" Tanong ko. Iniliko niya ang sasakyan sa kaliwa at nakita ko ang pamilyar na daan.

"Hindi pa namin siya nakikita, but alpha and the rest are doing everything just to find him."

"Who captured him?"

"Desfor's witches—s**t!"

My eyes widen when a woman was standing in the middle of the road, not minding our car's going to hit her.

Naging mabilis ang paghinga ko. Buti na lang at naihinto ni Yeugih ang sasakyan. At kahit nakahinto na kami, ‘di parin siya umaalis sa harapan, kaya nagbusina na si Yeugih.

"s**t, ano bang problema ng babaeng 'yan?!" Asik ko at tinitigan siya. She's facing the right side of the road. Her wavy red hair is dancing along with her skirt. The wind blew harder.

Kinilabutan agad ako. Not because of the wind, but because of the lady in front of us. My insides are shouting something I can't name.

"Miss?"

Pagsara na lang ng pinto ang narinig ko. Lumabas pala si Yeugih. I didn't hear their whole conversation, pero kita ko sa mga mata ko kung paano tinapon ng babae si Yeugih sa hood ng sasakyan gamit ng tingin. Natataranta akong lumabas. I eyed the girl.

"What's your problem?!" The girl abruptly stop her gaze at me. At ang creepy niya.

Umatras ako nang unti-unti siyang lumapit sa 'kin. Why is this girl so intimidating?

Her fair skin like mine bleed. Nagulat ako doon. What’s happening?

I heard her sob. Doon na talaga ako nataranta. I want to run, but my senses are shut. Ni hindi ko masabi na kailangan ko nang umalis dahil delikado na.

Patuloy ako sa pag-atras hanggang sa maramdaman ko na lang ang malamig na alambre. It pierced on my skin at the back, kaya’y napaigik ako. Damn it!

"Walang hiya ka.... Ilabas mo si Gwen! Ilabas mo siya!" She screamed, making me tremble. Ni minsan, hindi pa ako natakot ng ganito. Para akong tatakasan ng ulirat dahil sa sigaw niya.

"Luna!" I heard Yeugih yelled, pero di ko rin nasagot nang hawak-hawak na ako ng babae sa leeg. I'm gasping for air and crying for help silently.

"Get her out of your goddamn body, you b***h! Get her out of your body!" Paulit-ulit niyang sabi habang niyuyugyog ako. Hindi ako makalaban. Isa lang ang alam kong makakapagligtas sa 'kin.

At 'yon ‘yong humingi ng tulong kay Yeugih.

But Yeugih seems unconscious right now. Nag-isip agad ako ng paraan kung paano humingi ng tulong habang sakal-sakal niya pa ako.

"Walang hiya ka! Walang hiya ka..."

Ipinikit ko ang aking mata. God, I know I'm a bad person, but please… not this time… not now!

Ngayon ko lang naisip ang maiiwan ko pag mawawala ako ngayon. This word seems strong, pero napamahal na ako sa mga tao doon sa Mayhem. Louen, Georgianne, The Deltas, Hendrick, Larken, Yeugih, and specially, Eigen.

Ayaw ko silang iwan. Lalo na si Eigen.

Ayaw ko pa.

"Hayop ka! Hayop kayo! Ilabas niyo siya!" Panibago niyang sigaw at hindi pa ako tinitigilan.

I opened my eyes. She's still crying. Hindi pa din tumitigil sa pagdugo ang isang braso niya.

Pinikit ko ulit ang mata ko nang maalala ko kung paano ako hihingi ng tulong.

As I said those words, narinig ko nalang ang pagsambit niya ng kung ano bago ako ibinagsak. Kahit nabitawan na niya ang leeg ko ay hindi pa rin ako makahinga. I'm still gasping for air. She's babbling about something while looking at me angrily. Nakita kong mas lalong dumugo ang braso niya at may lumabas nang itim nito. I panicked when I tried to transform but I can’t seem to be in contact with my wolf. Hindi ko magamit ang wolf ko!

Napahawak na ako sa sarili kong leeg. My thoat and lips are dry. Mukha akong na dehydrate na kulang sa hangin.

Hindi ko na kaya pa. Noong maipikit ko ang mga mata ko ay binalikan ng isipan ko ang mga ala-ala ko sa Mayhem.... kasama si Eigen. How I got there. How I met him. How he dealt with some stupid game, but eventually lose because his wolf wants me. How he confessed. How I didn't believe him. How I smile when he asks me to sleepover in my room. How... How I'm going to miss him when I'm gone.

Eigen, help me. I don't want to be gone yet. Please, please. Help me.