พี่เลี้ยงซ่อนรัก

​ [ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading] Part : หน้าที่ -------------------------------------------------------------------------- ผมปฏิเสธอาชีพที่ทำอยู่ไม่ได้เลย แม้ว่าจะอยากลาออกหลายสิบหน แต่เพราะผู้เป็นนายมีบุญคุณกับผมเทียบเท่าพ่อผู้บังเกิดเกล้า ทำให้ผมต้องจำใจอยู่ในหน้าที่นี้ และเป็นมานานกว่าสิบปี ย้อนไปเมื่อสิบปีก่อนที่พ่อของผมยังมีชีวิตอยู่ ท่านทำงานเป็นบอดี้การ์ดให้กับ ‘ท่านพรรค’ เรียกว่าเป็นลูกน้องคนสนิทที่ตายแทนเจ้านายเลยก็ว่าได้ ซึ่งก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ พ่อผมยอมแลกชีวิตของตัวเองเพื่อช่วยปกป้องนายท่านพรรคจากคู่อริที่จ่อจะเอาชีวิต และพ่อของผมก็เอาตัวไม่รอดจากเหตุการณ์นั้น แต่ท่านสามารถช่วยเหลือเจ้านายไว้ได้สำเร็จอย่างที่ปรารถนา ในวันที่พ่อจากไป เป็นวันที่ผมสำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมปลายพอดี แต่ก็ไม่ได้มีโอกาสเรียนต่อ เพราะด้วยหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายอย่างไม่ทันตั้งตัว ซึ่งแน่นอนว่าแม้ไม่อยากจะทำ ผมก็ต้องรับหน้าที่นี้ไว้ เด็กอายุสิบแปดที่เพิ่งสูญเสียพ่อบังเกิดเกล้า แถมยังถูกแม่ทิ้งไปตั้งแต่ยังเล็กแบบผม มีทางเดียวให้ต้องเลือก และนั่นคือโอกาสที่ผมจะเลี้ยงดูตัวเองต่อไปได้ ในชีวิตที่เหลืออยู่ด้วยอาชีพ ‘พี่เลี้ยง’ การเป็นพี่เลี้ยงดูเหมือนจะไม่ยาก แต่สำหรับผม ไม่มีวันไหนเลยที่ผมจะไม่ทำการบ้านก่อนเจอหน้าคุณหนู ไม่ใช่ว่าเธอเป็นเด็กที่เลี้ยงยาก แต่เพราะเธอเป็นผู้หญิง มันเลยทั้งยากและอันตราย ที่ว่าอันตราย ผมหมายถึง อันตรายกับหัวใจ... ผมเริ่มหน้าที่การเป็นพี่เลี้ยงของคุณหนู ‘พิภา’ ตั้งแต่เธออายุได้เพียงสิบสองปี ไปรับไปส่งเธอที่โรงเรียน ดูแลเธออยู่ไม่ห่าง ระวังไม่ให้ใครเข้าใกล้ตามที่นายสั่ง จนกระทั้งเธอเรียนจบมหาลัย ซึ่งก็เพิ่งผ่านมาได้ไม่นานนี้ ผมได้เห็นการเจริญเติบโตของเธอทุกช่วงวัย ตั้งแต่เป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ความสูงเท่าหน้าอก จนตอนนี้สูงเลยคางผมมานิดหน่อย ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ ทุกอย่างจริง ๆ ทั้งสิ่งที่เธอชอบ และสิ่งที่เธอไม่ชอบ รอบเอว รอบอก ไซซ์ชุดชั้นในยันไซซ์ถุงเท้า ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเธอผมต้องรู้ด้วยความจำเป็น นั่นก็เพราะหน้าที่พี่เลี้ยงที่ผมเป็น จนบางที ผมรู้สึกว่าเราสองคนใกล้กันเกินไป ใกล้กันจนไม่มีระยะห่าง ให้เว้นความคิด ความรู้สึก นอกจากผมจะฝึกฝนการเป็นพี่เลี้ยงที่ดีแล้ว ผมยังต้องฝึกฝนความอดทนอีกด้วย...อดทนไม่ให้คิดเกินเลยกับคุณหนู ทั้งที่เผลอใจคิดไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วน “พี่รันต์” “ครับ” ผมขานรับเสียงของปลายสายที่โทรเข้ามาหาตอนสี่ทุ่ม “นอนหรือยังคะ” “กำลังจะนอนแล้วครับ คุณหนูมีอะไรหรือเปล่า?” “ภาคิดถึงค่ะ ขึ้นมาหาบนห้องหน่อยสิคะ” “...” เฮ้อ เวลานี้อีกแล้ว “ภาให้เวลาไม่เกินสิบนาที ขึ้นมาเร็ว ๆ นะคะ” เธอพูดจบก็กดตัดสายไป ก่อนจะเด้งตัวขึ้นนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนที่นอน รอพี่เลี้ยงแสนรักของเธอขึ้นมาหาตามคำเรียก มันมักจะเป็นเช่นนั้นเสมอ เมื่อพิภานอนไม่หลับเธอก็มักจะเรียกหาการันต์ให้ขึ้นมาอยู่เป็นเพื่อน และให้เขาอยู่เฝ้าจนกว่าเธอจะหลับไป ซึ่งในชีวิตของเธอไม่ค่อยมีเพื่อนหรือใครให้สนิทด้วยมากเท่ากับการันต์ อีกทั้งพ่อของเธอเป็นคนที่ค่อนข้างดุ เจ้าระเบียบ เข้มงวด ไม่ค่อยไว้ใจใครง่าย ๆ และคนที่เขาไว้ใจให้เข้าใกล้เธอ ก็มีเพียงแค่การันต์เท่านั้น เรียกได้ว่าเขาเป็นทั้งพี่ชาย ทั้งเพื่อนสนิท ทั้งบอดี้การ์ดคอยปกป้องคุ้มกัน แถมยังเป็นผู้ปกครองให้เธอในบางทีอีกด้วย ซึ่งเธอเกิดในตระกูลที่มั่งคั่งร่ำรวย เธอจึงมีหน้าที่แค่เรียนให้จบตามที่พ่อบอกก็เท่านั้น ส่วนเรื่องทำงาน แน่นอนว่าไม่จำเป็น เธอมีเงินทองให้ใช้ได้อย่างไม่จำกัด หลังเรียนจบก็มีหน้าที่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย กับเงินทองที่ผู้เป็นพ่อหามากองใส่ไว้ในบัญชีให้ ก๊อก ๆ! “เข้ามาได้เลยค่ะ” สาวเจ้าของห้องตะโกนบอกกับคนที่เคาะประตู ซึ่งเมื่อเห็นว่าคนที่รออยู่เดินเข้ามาด้านใน เธอก็รีบขยับตัว จัดพื้นที่ว่างก่อนจะตบเตียงเรียกอีกคนให้ขึ้นมานอนด้วยกันด้านบน ปุก ปุก! “มานอนตรงนี้เร็วค่ะ” “...” เอาอีกแล้วไง “เร็ว ๆ สิคะ” “...ครับ” ผมถอดแว่นตาวางไว้ที่ตู้ข้างเตียงก่อนจะขึ้นไปนอนข้างเธออย่างจำใจ และเตรียมตัวพร้อมรับเรื่องที่คาดว่าจะเกิดขึ้น ซึ่งพักหลัง ๆ เธอทำแบบนี้ประจำหากว่านอนไม่หลับ จะเรียกผมมานอนเป็นหมอนข้างแบบนี้แทบทุกคืน “อือ นอนท่านี้สบายที่สุด” “...” สบายคุณหนู แต่มันไม่สบายผมน่ะสิ คนตัวเล็กหนุนหัวลงที่ไหลกว้างของพี่เลี้ยง พร้อมกับใช้ขาเล็กก่ายไปบนขาล่ำ อีกทั้งยังกอดก่ายเขาด้วยท่าทางที่แนบชิด เสมือนท่านอนของคู่รักข้าวใหม่ปลามัน “...” หน้าที่ไอ้รันต์ ท่องไว้ ‘หน้าที่’ -------------------------------------------------------------------------- [ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode] • เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~