
The Billionaire Contract Wife *Chapter 1: ₱500,000. Yan yung nakasulat sa red ink sa papel na pinapadala ng ospital every month. Yan din yung dahilan kung bakit 3 trabaho ko ngayon. Umaga: Janitress sa isang call center. Hapon: Cashier sa mini-mart. Gabi: Nagbebenta ng fishball at kwek-kwek sa kanto. Para saan? Para sa tatay ko. Na-coma dahil sa utang. Na-coma din kami sa utang. "Hija, bukas last day na ng palugit," sabi ni Mama habang nanginginig yung kamay niya. "Kung hindi tayo makabayad, kukunin nila yung bahay."Tumango lang ako. Pero sa loob ko, wala na akong pag-asa. Hanggang sa gabi na yun. Maulan. Walang tao sa kanto. Pagod na pagod na ako kakalakad bitbit yung paninda ko. Tapos may narinig akong malakas na preno. BOOM. May kotse. Nabangga sa poste. Lumapit ako. Dugo. Ang daming dugo. Yung driver, walang malay. Guwapo. Naka-barong. Naka-Rolex. Halatang mayaman. "Tulong!" sigaw ko. "May tao dito!" Walang sumasagot. 30 minutes kaming naghintay ng ambulansya. Ako yung nag-pressure sa sugat niya. Ako yung nagsalita sa kanya kahit tulog siya. "Labanan mo. Huwag kang susuko. Mayaman ka diba? Marami ka pang pera na pwedeng gastusin." Napangiti siya kahit mahina. Bago siya mawalan ng ulirat, narinig ko. "...thank you..." Pagkagising ko kinabukasan, may lalaking naka-itom na suit sa harap ng bahay namin. "Miss Luna Reyes?" malamig na boses. "Po?" "Ako si Marco. Assistant ni Mr. Ethan Carter. Yung lalaking tinulungan mo kagabi." Kinabahan ako. "Kumusta na po siya?" "Nakaligtas. Dahil sayo." Inabot niya sakin isang envelope. "Gusto kang makausap ni Mr. Carter. Ngayon na." Pagdating ko sa hospital, nakaupo siya sa VIP room. Naka-wheelchair. Bandaged yung ulo. Pero yung mga mata niya... Diyos ko. Kulay asul. Malamig. Parang tumatagos. "Ethan Carter," pakilala niya. CEO ng Carter Group. Billionaire. Yung nasa news. Tumayo ako ng tuwid. "Sir, okay na po ba kayo?" Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa. Yung suot ko, luma. Yung kamay ko, may kalyo. Halatang mahirap. "You saved my life," sabi niya. "I don't like owing people." Nilabas niya isang folder. Tinulak sa lamesa. "Sign this." Kinuha ko. Nanginig yung kamay ko. *CONTRACT AGREEMENT* *Party A: Ethan Carter* *Party B: Luna Reyes* *Terms: 6 Months. Personal Assistant. ₱50,000/month. Room and board included. No questions. No emotions. No falling in love.* Napalunok ako. "A-ano pong ibig sabihin nito sir?" "I need an assistant for 6 months. You need money. Simple transaction," sabi niya na parang namimili lang ng kape. "₱50,000 every month. After 6 months, free ka na. Plus I’ll pay your father’s hospital debt." Namilog yung mata ko. "L-lahat? Yung ₱500,000?" "Yes." Parang gumuho yung mundo ko. Ito na yun. Yung sagot sa dasal ko. Pero bakit ang bigat sa dibdib? "Bakit ako sir? Marami namang mas qualified—" "Because you’re not greedy," putol niya. "You helped me without knowing who I am. That’s rare." Tumayo siya gamit yung cane. Lumapit sakin. Ang bango niya. Amoy pera at kapangyarihan. "So? Deal or no deal, Miss Reyes?" Tiningnan ko si Mama sa isip ko. Yung bahay namin. Yung tatay ko. Pumikit ako. Pumirma. "Deal." Ngumiti siya. Pero hindi umabot sa mata. "Good. Be at my penthouse by 8AM tomorrow. And Luna..." "Po?" "Remember the last rule. No falling in love." Tumalikod siya. Hindi niya alam. Huli na. Kasi nung sinabi niyang "thank you" habang duguan siya kagabi... nahulog na ako. ---

