What Are We?

CHAPTER 3

Start,

I woke up with a bad nightmare s**t ang sakit sa ulo ng panaginip ko pinilit kong tumayo para tignan kong anong oras na.

Hindi muna ako tumayo at tinignan lang ang puting kisame ng kwarto ko napabuntong hininga nalang ito bago napag pasyahan na tumayo na kinuha muna ng dalaga ang phone nya bago dumiresto sa baba.

6 na ng umaga tumataas narin ang araw kaya naisipan narin nitong bumaba nalang.

Patay pa ang ilaw siguro ay tulog pa ang ina niya dumiresto agad ito sa kitchen dahil parang ang sakit ng lalamunan sya.

Iniisip nito ang nangyari sa panaginip nya almost 1 years ko ng napapanaginipan yon and sanay naman nako but may parte sa utak ko na natatakot parin ako what if mangyari yon?

Ay bahala na nga sachi ok lang yan kalmahin mo ang sarili mo.

You can do it!

Umakyat ulit ito at dumiresto sa kwarto ma liligo na ang dalaga para hindi sya ma late ulit sa pasok kahit malapit ang ang school sa bahay namin lagi parin akong late dahil kay mama.

Dami kasing advice saakin bago pumasok kaya ang ending di ako nakakapasok sa first sub namin umaabot ng 2 hours ang sinasabi nya.

Wala naman akong naiintindihan.

Ilang minuto lang ito sa cr bago lumabas na nakabihis na ito kinuha nya lang ang project na ipapasa nya ngayon pati ang gamit bago bumaba na.

Pag baba nito ay narinig nya na ang tama ng kanyang ina as a daughter masarap pakinggan yon.

Nag iisa lang ako wala na si papa ewan ko diko manlang naabutan yong muka nya lumaki akong si mommy ang naging papa ko dahil wala akong tatay minsan ay na bubully ako ng kinder.

But nakasanayan kona simula non hindi nadin ako nag tatanong kay mama alam kong masasaktan lang sya that why i keep my mouth silents kahit gusto ko mag tanong alam kong hindi nya naman yon sasagutan simula kasi ng tanungin ko kong sino yong papa ko lagi syang galit ayokong dumagdag sa pag dudusa nya kay papa.

Pero kong mabibigyan ako ng chance na makita sya why not diba, gusto kong makita sya but hindi ko alam kong saan paraan wala manlang akong alam sa muka nya i tried na mag hanap ng picture nya sa mga gamit ni mommy pero wala.

Hindi ako nag tatanong kay mommy kong nasaan si daddy dahil alam kong hindi naman sya sasagot minsan ay nag tanong ako pero nagalit lang sya.

Baka patay na nga talaga hindi lang makamove on nanay ko.

"Morning ma!" Umupo ito sa dining area at hinintay ang breakfast 1 week na wala kaming yaya dahil 1 week na bakasyon ni mommy. pinag bakasyon muna nito ang mga yaya namin kasama si nana dahil sya muna ang mag aalaga saakin.

Pero lagi parin syang update sa company. Yon naman ang buhay nya nililibang nya ang sarili sa company para makalimutan ang stress sa bahay kahit ako naman hindi ako masyadong nauwi sa bahay may tinutuluyan ako malapit sa school walang pag nakaka alam non kahit si mama tanging si rye palang dahil nakatira din sya doon minsan.

"Good morning my princess kumusta ang tulog mo?" Masaya nitong bangit bago nilapag ang pagkain na dala nito my bacon, egg, adobo, longganisa, hatdog, and marami pa. Kakaiba tagala sya mag luto parang laging may fiesta sa bahay namin sya din ang umuubos may mga quetos ba sya sa pag kain.

Napasapo nalang ako sa noo kami lang naman ang kakain. Minsan pati kapitbahay ay pinapakain nya lahat na pinakain nya dahil nalulungkoy ito kong may matira sa pag kain namin.

Sabay na silang kumain hanggang matapos kinuha na ng dalaga ang gamit nito dederesto na sana sila sa pinto para umalis ang hablutin sya ng kanya ina ay dinala sa 5th floor ng bahay?

ano gagawin namin dito? Dahil pinagawan ni mama ng elevator ang bahay hindi nako napagod dumaan sa hagdanan pero minsan don parin ako nadaan dahil minsan puno ang elevator dahil sa mga maid.

"Ma! ano bang gagawin natin dito!" Nakakainis na hatak hatak parin kasi nito ang kamay ko dumiresto agad kami sa rooftop ng bahay doon ko narinig ang malakas na tunog ng helicopter. Putangina don't tell me...

Patay.

Don't tell me dito ako sasakay papuntang school! "Ma ano bang ginagawa mo!"

"Dito ka sasakay hanggang school mo i know na pagod kang mag lakad don't worry my princess maayos mag palipad si butler." Nakangiti nitong bangit habang may isinusuot sa tenga ko head phone wtf bakit kailangan dito pa may kotse naman!

Para siguro hindi ako mabingi sa tunog.

Hindi naman ito ang first time na makasakay dito lagi akong sinasakay dito ni mommy kong pupunta kami sa pethouse nya dahil iwas traffic daw. Tapos maganda daw ng view pag naka sakay ka sa helicopter.

"Ma ayoko ano nalang sassabihin ng mga estudyante pag nakita nilang nakasakay ako dito!" Nahihiya nako! Masyadong kinabog na ata ang opening ng pag pasok ko iba na talaga si mama! Omg ano nalang sasabihin nila na spoiled bratz ako na nag iinarteng ayaw sumakay oh mag lakad kaya nag helicopter nalang?

"Don't worry my princess may parking area ang helicopter mo don go na baka ma late ko hey butler wong agalaan mo ang princess ko ha!" Sigaw nito pagtapos isara ng malakas ang pintuan s**t omg kaya koba to!

Lumayo ito ng kaunti bago kumaway narinig ko naman na nag salita si butler wong. "Ok napo ba ma'am mag ready napo kayo." Bangit nito.

Tumango lang ako bago binaba ang project ko at inayos ang upo ko tinignan ko ulit si mom na kumakaway lang ngumiti lang din ako dito ay kumaway din. nag i love you ako alam kong hindi nya iyon maririnig dahil sa lakas ng tunog ng helicopter.

Nag senyas si butler wong na lilipad na daw kami kaya tamango ako naramdaman ko agad ang pag taas ng helicopter kaya kumapit ako ng mabuti sandali lang ay umandar na kami tama si mommy wala talagang traffic sa himpapawid. Pero school lang naman ang pupuntahan ko! wala akong magawa sa mga salita ni mama dapat sya talaga ang nasusunod sa bagay bagay hindi nya naman nararamdaman yong kahihiyan ng mga pinapagawa nya.

Ano nalang kaya ang reaksyon ng mga tao kong makita nila akong nakasakay don. Siguro ang iba may mam

Sa rooftop daw kami ng school baba kahit mataas ay alam kong kita parin yon ng mga estudyante sa baba.

Kong hindi ko lang talaga mahal si mommy.

Ang sabi ko nga sandali lang byahe namin humawak ulit ako ng mabuti ng unti unting bumaba ang sinasakyan namin.

Randam ko ang pag hina ng makita hanggang makababa kami, hindi kona tinignan ang mga tao sa baba alam kong nag tataka sila kong sino yong taong sasakay sa helicopter para lang hindi ma late.

Sandali ay bumaba nasi butler wong. Andami nyang kayang gawin.

Binuksan nito ang pintuan bago inalalayan akong bumaba tinanggal nito ng head phone na nasa ulo ko, binigay nito ang mga gamit ko.

Ayokong nag papahatid sa room dahil alam kong iisipin nilang tanga ako para mag pahatid ba.

Nag vow lang saakin si butler wong bago ako suminyas na baba nako para dumiresto sa room pinag bukas pa nya ako ng pinto papuntang hagdanan ng building.

Madali akong nakakababa doon ko naramdaman na umaandar na ulit ang helicopter na nasakyan ko.

Para akong tanga na walang alam pero alam ko ang mga titig nila.

Ayoko ng maging mayaman.

Narinig ko agad ang mga bulungan well mayaman things.

Hindi ko maiwasan na tumingin sa paligid doon ko agad nakita si freya nanakatingin saakin hindi naman sya galit pero parang pikon ganon.

Hindi pa ulit ako nakakatapak sa hagdanan ng building namin ng marinig ko ang pamilyar na boses.

Damn almost 3 week kong hindi narinig yon.

Si raven.

"Fumi!" Matinis na sigaw nito habang hawal ang mga gamit at tumatakbo.

Gago baka bumuka yong tahi nya!

"I miss you fumi." Mabilis itong yumakap saakin. Ginantihan ko naman ito ng yakap din.

"Gago baka bumuka yong tahi mo!" Suway nya sa kaibigan nasaksak kasi ito, tama nasaksak nya ng mag nanakaw dahil nilabanan nya yong mag nananakaw sa bahay nila hindi kopa nalaman dahil hindi niya sinabi ang parents nito ang nag sabi saakin na nasaksak na pala ang kaibigan ko.

"Ayos nako fumi ano ba, deluxe mo naman naka helicopter kaba pumasok narinig kolang yaman mo." Kinuha nya ang ilang gamit na hawak ng kaibigan dahil baka mabigatan ito.

Isa't kalahating chismosa din kakagaling ngalang sa ospital tapos pumasok na din wala talagang matinong ginawa tong babaeng to malalaman ko nalang din ulit nasaksak na sya sa tagiliran f*****g b***h.

Tumawa lang ito saakin.

"Hindi akin yong yaman nayon." Pag tangi ko ayokong pag usapan ang yaman na ganyan dahil hindi nasan saakin yon pera yong ni mommy nakikikuha lang ako. But nag papaalam naman ako i'm planing na gumawa nalang ng business but hindi kopa alam gusto ko sana flowers shop and dress shop i think makakasabay yon sa uso ngayon.

"Yaman mo narin yon sayo ipapamana yon ikaw lang naman yong anak ni tita." Nakapasok na sila room umupo agad ito sa upuan nila at inayos ang mga gamit nya.

"Whatever, nagawa moba yong mga pinapagawa sayo ni ma'am sana naman nag aaral ka nong nasa Hospital ka." Bangit ko. "Madaming nangyari nong nawala ka bumalik nanaman sya.." dagdag kopa.

"Sinong bumalik?" Nag tataka itong tumingin saakin seriously hindi nga alam?

Kaibigan ba kita?

"Bumalik na ulit sya dito.. si seiki." Tumili ito mismo sa tenga ko muntik nakong mabingi nag katinginan ang mga classmate ko.

"Gago si seiki yong ex mo??? si papi seiki andito na ulit almost 3 years syang nawala and nag balik napala ulit sya." Rinig nya ang tuwa sa kaibigan pero bakit papi? aso ba si cly?

"Bingi kaba? oo si seiki section A sya." Section B naman ako nag palipat ako dapat ay section A ako pero hindi ko kasama si raven siguro kaya nag palipat ako sa section B.

"Oh nice!! wait dito na sya mag aaral?" Bakit tuwang tuwa to?

"Oo bakit naman ang saya mo?" Tinaasan ko ito nang kilay napansin nya naman ito kaya lalo syang tumawa.

"Kasi you know mag kakabalikan kayo." She started to tease me.

"Bahala ka dyan raven, umupo kana nga baka mag buka nayang tahi mo lumabas yong bituka mo." Tinawanan lang ako nito.

Fuck hindi ba masakit ang tahi nya omgash wala talaga syang nararamdaman kong ako yan siguro ay hihintayin ko nalang na mawala lahat ng tahi bago umalis sa ospital.

Sanay na sanay na talaga ang babaeng to wala ng nararamdaman.

Dumating na ang adviser namin sa first subject naging maganda ang turo nya dahil nag ka interest ako, tungkol kasi sa mga friendship. Wala akong interest sa ibang bagay ang gusto kolang ay peace with love.

Almost 1 hour siyang nag turo bago nag bigay nh break time saamin 35 minutes pwedeng lumabas at kumain inaya naman ako ni raven kaya sumunod nalang ako.

Sya daw ang manglilibre ako mag babayad.

Nakasunod lang ako sakanya hanggang marating namin ang canteen 5 doon kasi walang masyadong tao tabi lang ito ng building namin pero hindi ko alam kong bakit hindi sila bumibili dito.

Dahil daw sa attitude nong nag titinda na may mataas na kilay na guhit lang.

Pumasok na kami tama ang hinala ko 5 lang tao dito and sobrang tahimik nila hindi pa ako nakakadating sa counter ng canteen ng may mahagip agad akong tao nakaupo ito sa dulo naka head phone habang kumakain mag isa.

Nasaan ang mga kaibigan nya? bakit kumakain sya mag isa? Akala ko hindi pwede mag hiwalay ang mga officer eh bakit mag isa lang sya? Wala talaga itong kasama at tahimik lang na nilalantakan ang pagkain nya muka naman itong masaya dahil hindi nya pinapansin ang paligid lahat kasi ng student na nasa loob ng cafeteria nakatingin sakanya.

Anong ginagawa mo dito seiki.

If you could only read my mind youll be in tears.

:)

Thank you sa pag babasa have a great day ahead!