Yusuf Ali’nin sesi hâlâ suçlulukla titriyordu. Elini yavaşça Gülay’ın yanağına koydu, başparmağıyla dudağının kenarını usulca okşadı. Gülay, başındaki zonklamaya rağmen adamın bu çocuksu mahcubiyetine dayanamayıp gülümsedi.
"Gerçekten geçti, sadece ani bir sarsıntıydı," dedi Gülay, sesini yumuşatarak. "Hem bak, yarın o bandaj çıkınca her şey daha kolay olacak. Biraz daha sabretmemiz gerekiyor sadece."
Yusuf Ali derin bir nefes alıp başını karısının omzuna yasladı. Kokusunu içine çekerken, az önceki o yoğun tutkunun yerini korumacı bir şefkat almıştı. "Seni böyle görmeye dayanamıyorum. Canın yandığında sanki benim göğsüme bir ağırlık çöküyor," diye fısıldadı. Gülay, adamın saçlarının arasından parmaklarını geçirip o sert ama kendisine karşı hep yumuşak olan buklelerle oynamaya devam etti.
