Agad na pinaharurot ni Jacob ang kanyang sasakyan na animoy sarili ang kalsada. Wala siyang pakialam kung may masagi man siyang sasakyan o may masasagasaan sa daan. Panay rin ang busina niya kapag may lalampasan siyang sasakyan o kaya naman ay may aakmang tatawid ng kalsada. Halos gigil na gigil rin ang mga palad niya sa pagkakakapit sa manibela.
Hindi rin maipinta ang mukha niya dahil sa labis na pag-iyak dahil sa bigat at sakit ng kalooban. Pulang-pula na rin ang kanyang mga mata na nanlilisik sa galit habang napapatiim pa ng kanyang bagang. Nais niyang makalayo agad sa lugar para kahit papaano ay maliwanagan ang kanyang isipin sa mga nangyari.
Nawala rin bigla ang kalasingan niya dahil dito. At mukhang kailangan niya na namang magpakalunod sa alak para maibsan kahit papaano ang bigat
