ในเวลานี้ญานินกำลังกำลังพยายามหลอกล่อให้ศาสตราจารย์หนุ่มดื่มน้ำเมาในแก้ว หลังจากหล่อนใช้มารยาร้อยเล่มเกวียนให้เขาพามาส่งถึงห้อง จากนั้นก็เริ่มดำเนินการตามแผนทันที “ผมต้องรีบกลับ พอดีมีธุระสำคัญกับนที”
“ทำไมเหรอคะ ดื่มกับญาแค่แก้วสองแก้วไม่ได้เลยรึไง ไหนบอกจะตามใจญายังไงล่ะคะ” หล่อนยังคงคะยั้นคะยอ ที่จะให้เขาดื่มให้ได้ “ผมดื่มได้ แต่ตอนนี้มันดึกแล้ว ผมอยากให้อาจารย์ได้พักผ่อนนอนดึกเดี๋ยวแก่เร็วนะครับ” เขาแสร้งพูดเป็นทำนองห่วงใจหล่อน ซึ่งอีกฝ่ายดูพึงพอใจ ถึงกับบิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย
“พูดแบบนี้ญาก็เขินแย่สิค่ะ” คราวนี้หล่อนพูดพลางเดินอ้อมมานั่งข้าง ๆ ชายตัวโต ในมือยังคงไม่ยอมปล่อยวางแก้วน้ำเมาง่าย ๆ หล่อนส่งให้กับเขาด้วยแววตายั่วยวนสุดฤทธิ์สุดเดช
“ผมดื่มเยอะไม่ได้นะครับ ต้องกลับแล้วจริง ๆ”
